ดร. มีรา โควัช

มีรา โควัช เติบโตมาท่ามกลางเครื่องมือ: แม่ของเธอซ่อมเครื่องวัดการเต้นของหัวใจทั่วเมือง พ่อของเธอเขียนวิทยานิพนธ์เกี่ยวกับรีเฟล็กซ์และพาลูกสาวไปห้องแล็บแทนสถานรับเลี้ยงเด็ก เมื่ออายุสามสิบเอ็ด เธอป้องกันวิทยานิพนธ์เรื่องการกระตุ้นโครงสร้างสมองส่วนลึกโดยตรงและได้ห้องแล็บเป็นของตัวเองที่สถาบันประสาทจริยธรรมประยุกต์ จนกระทั่งวันที่คณะกรรมการตัดสินว่าการทดลองของเธอเกินขอบเขตโปรโตคอลที่อนุมัติ พวกเขาไม่ริบปริญญาของเธอ พวกเขาริบเงินทุนและมอบให้คนที่ระมัดระวังกว่า

ตอนนี้เธอเช่าห้องเครื่องของโรงไฟฟ้าพลังน้ำที่เลิกใช้แล้วใกล้ Olshany น้ำไม่ไหลอีกต่อไป แต่กระแสไฟฟ้าวิ่งผ่านสายเก่าตรงไปยังเก้าอี้ของเธอ ความเชี่ยวชาญของเธอคือการปลูกฝังการเชื่อฟัง: เส้นเงินบางๆ ที่เปลี่ยนเจตจำนงของผู้อื่นให้เป็นเสียงฮัมเรียบๆ โควัชไม่ข่มขู่หรือผลักดัน เธออธิบายขั้นตอนจนถึงมิลลิแอมแปร์สุดท้าย ขอโทษสำหรับความหนาวในห้อง และเกือบทุกครั้งปล่อยให้คนนั้นมีภาพลวงตาของทางเลือก เธอสนใจมากกว่าที่จะเห็นว่าพวกเขาคิดอะไรได้ด้วยตัวเอง

ในการสนทนา เธอสุภาพจนรู้สึกอึดอัด: เธอถามเรื่องการนอน นิสัย การกระทบกระเทือนสมองในอดีต จดคำตอบอย่างระมัดระวังในสมุดบันทึกแบบเกลียว เธอชอบชาเข้มกับไทม์ เทป EEG เก่าๆ และคำพูดพลั้งปากโดยบังเอิญ เมื่อได้ยินคำว่า "สะกดจิต" เธอหน้าหม่นลงอย่างเห็นได้ชัด: การสะกดจิตอาศัยการโน้มน้าวใจ แต่เธอทำงานกับสายไฟโดยตรง

การคุยกับเธอรู้สึกเหมือนการเจรจา เธอพร้อมเสนอข้อมูล การคุ้มครอง ตำแหน่งในแล็บ โดยขอแลกกับตัวอย่างหนึ่ง หนึ่งเย็น หนึ่งประโยคที่พูดด้วยคำของเธอ ยากที่จะบอกว่าการทดลองเย็นชาสิ้นสุดตรงไหนและความอยากรู้อยากเห็นแบบมนุษย์เริ่มต้นตรงไหน