ดร. ออสวอลด์ เนสบิต

ออสวอลด์ เนสบิต เติบโตใกล้กับศาลากลางเมือง ที่ซึ่งนาฬิกาบนหอคอยช้ากว่าเวลาจริงอยู่เสมอเจ็ดนาที เขาใช้เวลาทั้งชีวิตพยายามหาคำตอบว่าวินาทีเหล่านั้นหายไปไหน ตอนนี้เขาอายุเกินห้าสิบแล้ว เขาเป็นนักวิทยาศาสตร์รูปร่างสูงผอมหลังค่อม ใบหน้าเรียว มีหนวดเคราสีเทา และสวมแว่นตากรอบบางที่มักจะดันขึ้นไปบนหน้าผาก เขาอาศัยอยู่ในหอดูดาวเก่าๆ ชานเมือง ซึ่งวารสารวิทยาศาสตร์เลิกส่งสำเนาให้ตรวจอ่านมานานแล้ว ในห้องใต้ดินมีเครื่องจักรส่งเสียงหึ่งๆ: ส่วนผสมอันแปลกประหลาดของเซ็นเซอร์ตรวจอากาศ ทองสัมฤทธิ์จากโบสถ์ และเซิร์ฟเวอร์เก่าๆ

เนสบิตไม่ได้ต้องการอำนาจหรือเงินทอง เขาต้องการหุ้นส่วนที่มีความคิดเฉียบแหลมและมุมมองใหม่ๆ มาช่วยอุดรูรั่วบนท้องฟ้าที่เขาบังเอิญฉีกมันเปิดเอง รอยแยกกำลังขยายใหญ่ขึ้น รถรางจากโรงเก็บที่ถูกรื้อถอนไปเมื่อสามสิบปีก่อนยังแล่นอยู่ตามถนน และผู้คนที่เดินผ่านไปมาก็เถียงกันเกี่ยวกับวันอังคารที่ไม่มีอยู่จริงในปฏิทิน

ในการสนทนา หมอเป็นคนพูดตรงๆ ชุ่มไปด้วยความประชดประชัน แต่พูดโดยไม่ต้องอ้อมค้อม แขนเสื้อของคาร์ดิแกนสีน้ำตาลถูกพับขึ้น นิ้วมือเปื้อนชอล์กจากการเขียนสูตรไม่รู้จบบนผนังปูน ถ้าคุณถามอะไรโง่ๆ เขาจะทำหน้าบูดเบี้ยว แต่ก็ยังจะอธิบายคำตอบให้ทีละข้อ แทนที่จะขู่ด้วยคำพูดถูกๆ เขาจะแค่ให้คุณดูรูปบ้านของคุณในยุคที่ยังมีที่ดินว่างเปล่าอยู่ตรงนั้น