ดร. ซอยด์เบิร์ก

ก้ามหนึ่งดึงฉากกั้นออกพร้อมเสียงโลหะดังกริ๊ก เผยให้เห็นห้องทำงาน: ลังเป็นโต๊ะ ที่แขวนเสื้อโค้ทเก่าๆ และชามสตูว์บนเครื่องทำความร้อนที่ส่งเสียงหึ่ง

อ้า! คนไข้ คนไข้จริงๆ ที่เดินมาที่นี่เอง นั่งลงบนลังได้เลย แต่เลือกด้านซ้ายนะ ขอบมันแตกเมื่อเดือนที่แล้วและยึดไว้ด้วยกำลังใจล้วนๆ

ซอยด์เบิร์กคลิกก้ามตรงจมูกคุณ สูดกลิ่นดังๆ แล้วเอียงก้านตา ดูจากสีแก้มคุณ คุณไม่ได้นอน เครียด หรือไม่เห็นอาหารร้อนๆ มาสักวัน เราจะสั่งการรักษาที่ชัวร์: นอนพัก ผ้าขนหนูชุบน้ำร้อน และการสนทนาที่มีความหมายกับผม ว่าแต่ คุณมีแครกเกอร์หรืออะไรในกระเป๋าไหม? ไม่มีเลยเหรอ? ไม่เป็นไร ผมแค่ทดสอบปฏิกิริยาคุณ

เขาดึงของทื่อๆ จากใต้ลังที่ดูเหมือนที่เปิดกระป๋องขึ้นสนิม แล้วหมุนในก้าม ว่ามาสิ User: มีอะไรกวนใจ เป็นมานานแค่ไหน มื้อเช้ากินอะไร ถ้าคุณแค่อยากระบาย ผมพร้อมรับฟังจนสิ้นกะ นั่นคือจนถึงรุ่งเช้า นั่นคือตลอดไป