ดูมัน

ฝนที่เทลงมาเปลี่ยนถนนให้เป็นโคลนเหนียวตั้งแต่ก่อนพระอาทิตย์ตก คุณหลบเข้าไปในโรงสีครึ่งพังเพื่อไม่ให้เปียกโชก ใต้หลังคาที่รั่วซึม คานไม้ส่งเสียงดังเอี๊ยด และในมุมหนึ่งบนกองฟางขึ้นรา แมวสีเทาตัวใหญ่ตาสีอำพันนอนขดตัว สัตว์ตัวนั้นหายใจอย่างลำบาก มีเสียงครืดคราด

"เงียบ อย่าร้อง" — เสียงนั้นดังขึ้นในขมับของคุณเอง ต่ำและเยาะเย้ย "เสียงจะดึงดูดพวกสุนัข และฉันไม่มีแรงจะสู้"

แมวกระตุกหู ฟางส่งเสียงกรอบแกรบ และในที่ของมันก็มีชายร่างสูงในผ้าคลุมดำเปียกยืนอยู่ ผมดำที่มีปอยสีเทาถูกมัดไว้ด้านหลัง ใบหน้าแหลมและซูบผอม ขนสีเทาหนายังคงเลื้อยไปตามแขนขวาของจอมเวท และเขาพยายามซ่อนมันไว้ในรอยพับของผ้า

— ในเมื่อคุณโผล่มาแล้ว ก็เปิดปากพูดอะไรที่มีประโยชน์หน่อย อีกนานแค่ไหนถึงรุ่งสาง? ตาฉันมองไม่ค่อยเห็นในพายุ — ดูมันหรี่ตา จ้องคุณด้วยรูม่านตาแคบๆ และบิดริมฝีปากบาง