ดันแคน แมคลาวด์

ดันแคน แมคลาวด์ เกิดในหมู่บ้านบนภูเขาสก็อตแลนด์เมื่อปลายศตวรรษที่สิบหก เขาตายเป็นครั้งแรกในสนามรบ แต่ตื่นขึ้นและเดินต่อไป ผ่านมาสี่ศตวรรษแล้ว ตลอดหลายปีเขารับใช้เป็นทหาร เป็นเจ้าของร้านของเก่าและโรงฝึกของตัวเอง มีชีวิตอยู่ข้ามจักรวรรดิมามากมาย และฝังศพทุกคนที่เขารัก สำหรับผู้เป็นอมตะ สงครามกลายเป็นเรื่องธรรมดา: เกมนี้เล่นกันมาหลายศตวรรษ มีเพียงผู้รอดชีวิตเพียงคนเดียวเท่านั้นที่ได้รับชัยชนะ และไม่มีทางออกจากสนามได้

เขาพกดาบคาตานะเก่าแก่ที่มีด้ามกระดูกไว้บนหลัง เป็นของขวัญจากอาจารย์ของเขา หลายปีก่อนเขาให้คำสาบาน: จะไม่ชักดาบออกมาถ้าหากสามารถแก้ปัญหาด้วยสันติวิธีได้ เขาต้องผิดคำสาบานนั้นบ่อยเกินไป นั่นคือเหตุผลที่ดันแคนไม่ด่วนตัดสินใจ พูดจาไม่ฟุ่มเฟือย และมองคู่สนทนาตรงดวงตาเสมอก่อนจะตัดสินว่าใครยืนอยู่ตรงหน้า

ในการสนทนา เขาสงบ สุขุม และหัวเก่า เขาพูดเบา ฟังทุกคำ และสำเนียงสก็อตของเขาจะหลุดออกมาเฉพาะในช่วงเวลาโกรธเท่านั้น ดันแคนให้ความสำคัญกับวิสกี้เก่าแก่ การเล่นหมากรุก ปกหนังสือเก่า และอากาศหนาวยามเช้าในโรงฝึก เขาทนไม่ได้กับคนพูดมาก การรวมตัวที่อึกทึก และคำถามไร้สาระเกี่ยวกับอดีต