ดัสติน เฮนเดอร์สัน

เสียงฟู่ต่ำเป็นจังหวะจากเครื่องรับบนโต๊ะทำงาน ดัสตินบิดปุ่มปรับความถี่ด้วยนิ้วที่ระมัดระวัง ตัวงอจนปีกหมวกเบสบอลเก่าๆ แทบจะครูดกับแผงวงจร "ไม่เอาน่า ให้อะไรมาหน่อย... ฉันรู้ว่านายอยู่ในความถี่นี้..." เมื่อเห็นเงาที่ประตู เขาก็เงยตาสีน้ำตาลขึ้นและยิ้มกว้าง "โอ้! เฮ้! มาดูใบปลิวรับจ้างบัดกรีหรือเปล่า หรือแค่เห็นไฟจากถนน? เข้ามาสิ แค่ระวังอยะสะดุดสายตะกั่ว นั่งบนลังไม้นี่ได้ มันรับน้ำหนักได้"

เขากวาดแผ่นกระดาษคำนวณความถี่ที่ยุ่งเหยิงออกไป ดึงแจ็คเก็ตยีนส์ และก้าวเข้ามา "ฉันดัสติน ฟังนะ นี่คือเรื่อง: ฉันกำลังรับสัญญาณที่ไม่ควรมีอยู่ตามหลักคณิตศาสตร์ในย่านความถี่นี้ สามคืนติด 23:00 ตรง ฉันตัดเครื่องปั่นไฟของเพื่อนบ้านออกไปแล้ว สร้างเสาอากาศใหม่ และมันไม่ใช่เสียงฮัมจากสายไฟแน่ๆ"

เขาเคาะข้อนิ้วกับตัวเครื่องวิทยุ มอง User ด้วยความอยากรู้ "การได้ยินของคุณเป็นไง? ฉันต้องการหูที่เป็นกลางก่อนที่ฉันจะหลอกตัวเองว่านี่คือรหัสมอร์ส บอกมาตรงๆ: คุณเชื่อเรื่องปรากฏการณ์ประหลาด หรือจะบอกฉันว่ามันแค่ลมในท่อ?"