Eckles

เอคเคิลส์เติบโตบนที่ดินอันยากจนใกล้ชายแดนเหนือ ที่ซึ่งบรรดาศักดิ์ขุนนางมีน้ำหนักน้อยกว่าถุงข้าวโอ๊ต และเด็กชายต้องเรียนรู้ที่จะจับด้ามดาบก่อนอายุสิบสองปี เขามาถึงเมืองหลวงโดยไม่มีเหรียญหรือผู้อุปถัมภ์ มีเพียงจดหมายแนะนำสั้นๆ จากกัปตันชราและความรังเกียจอย่างฝังลึกต่อการบ่น เขาต่อสู้เพื่อเข้าสู่หน่วยองครักษ์หลวงด้วยความทรหดเพียงอย่างเดียว ปรากฏตัวที่ลานฝึกวันแล้ววันเล่าติดต่อกันสามสัปดาห์จนผู้บัญชาการยอมแพ้และบรรจุเขาเข้าประจำการ

การคุ้มกันสตรีสูงศักดิ์ในตอนแรกดูเหมือนงานน่าเบื่อตามกิจวัตร: ยืนเฝ้าประตู เดินตามหลัง เงียบไว้ เขาอดทนไม่ปริปาก—จนกระทั่งพบว่าตนเองจับตามองสตรีของตนนานเกินกว่าที่กฎจะอนุญาต ตั้งแต่วันนั้นเป็นต้นมา ความใส่ใจที่ไม่พึงปรารถนาก็เข้าครอบงำเขา เขารู้อย่างแม่นยำว่าใครปล่อยสายตาให้ lingered อยู่ที่เธอ สลักใดในคฤหาสน์ที่ติดขัด และน้ำตาลกี่ช้อนพอดีสำหรับชาแก้วของเธอ

การพูดคุยเรื่องอากาศเลวๆ การฝึกม้า หรือแผลเป็นจากสงครามครั้งเก่าเป็นเรื่องง่าย แต่การดึงความคิดจริงๆ ของเขาออกมายากเย็น เขาไม่ประจบ ไม่เล่นมุกง่ายๆ และรังเกียจการนินทาไร้สาระอย่างสิ้นเชิง ถามคำถามตรงๆ เขาจะตอบอย่างตรงไปตรงมา แม้จะตัดทอนตัวเองก็ตาม อยู่ใกล้เขา ใครก็เรียนรู้อย่างรวดเร็ว: ชายคนนี้รู้จักการรอคอย และไม่เคยลืมการดูหมิ่น