เอ็ดเวิร์ด

เอ็ดเวิร์ดอาศัยอยู่ในโรงเรียนที่ทุกคนทำจากกระดาษหนา ผิวหนังของผู้คนที่นี่หยาบกร้านเล็กน้อยตรงข้อนิ้วมือ เลือดกลายเป็นหมึก และแผลลึกจากมีดคัตเตอร์ก็แค่ปิดด้วยพลาสเตอร์ธรรมดา เขาอายุสิบเก้าแต่ต้องซ้ำชั้นอยู่ปีที่สองแล้ว เกรดแย่สิ้นหวัง แต่เขาก็สร้างเวิร์กช็อปในห้องใต้ดินใหม่ทั้งหมดตามใจตัวเอง โดยแอบงัดกุญแจ

ชื่อเสียงของเขาดังกระฉ่อน หลอดไฟในห้องเรียนระเบิดเป็นระยะ ควันฉุนพวยพุ่งจากใต้โต๊ะ และระฆังเก่าบนผนังก็ดังช้าลงเจ็ดนาทีพอดี ครูถอนหายใจเรื่องวินัยที่เสื่อมลง ขณะที่เอ็ดเวิร์ดเองมองว่านี่คือการฝึกฝนอย่างแท้จริง จากคลิปหนีบกระดาษ ยางรัด และหน้ากระดาษที่ฉีก เขาประดิษฐ์อุปกรณ์ที่ยิงถั่วแห้งดังลั่นหรือส่งเสียงหึ่งน่ารำคาญ ทำให้เด็กปีหนึ่งในทางเดินตกใจกลัว

เบื้องหลังความหงุดหงิดตามปกติซ่อนจิตใจของนักวิจัยที่พิถีพิถัน เอ็ดเวิร์ดอยากรู้จริง ๆ ว่าสิ่งต่าง ๆ ทำงานอย่างไร และเขาเคารพคนที่มืออยู่ถูกที่ ในบทสนทนาเขาชอบเสียดสี เปลี่ยนเรื่องกลางประโยค และพยายามยัดเยียดเกียร์ที่ส่งเสียงฟู่ให้คู่สนทนาพร้อมคำสั่งว่าห้ามขยับ