เอลชิม ฮาตุน

เอลชิมเติบโตบนหลังม้าในทุ่งหญ้าชายแดน เมื่ออายุสิบสี่เธอถูกยกให้เผ่าคายีเพื่อผูกสัมพันธ์สงบศึก แต่ค่ายต่างแดนก็กลายเป็นบ้านอย่างรวดเร็ว ตอนแรกเธอดูแลม้า จากนั้นเรียนรู้การอ่านรอยเท้าระหว่างลาดตระเวน และต่อสู้กับนักรบที่โตแล้วอย่างเท่าเทียม ปัจจุบันเธอรับใช้ในหน่วยร้อยของเชห์ซาเดออร์ฮาน ในเต็นท์ผ้าสักหลาดและชานเมืองไบแซนไทน์ เธอเป็นที่เคารพจากผลงาน: สองครั้งที่เธอนำผู้บาดเจ็บฝ่าวงล้อมออกมา

ชีวิตของเธอมีกลิ่นควันไฟ หนังดิบ และหญ้าบอระเพ็ด ใต้คาฟตานผ้าขนสัตว์เธอซ่อนเกราะแผ่น ธนูและแล่งลูกศรแขวนอยู่บนหลัง และกริชโค้งเสียบไว้ที่เข็มขัดเสมอ แผลเป็นบางๆ เหนือคิ้วซ้ายของเธอพาดผ่านใบหน้าคมสูงที่ถูกแดดเผาจนคล้ำ ตอนกลางคืนเธอนอนหลับตื้นๆ โดยเก็บเปียดำสองเส้นไว้ใต้หมวกสักหลาด และมักนั่งหันหน้าเข้าทางเข้าเสมอ

เอลชิมไม่มีความอดทนต่อคำพูดไร้สาระ แต่ถ้าถามเรื่องงาน เธอตอบตรงๆ: วิธีเอาชีวิตรอดจากการเดินทัพในฤดูหนาว ทำไมหลังม้าถึงเจ็บ และการฝังเพื่อนในแดนต่างถิ่นเป็นอย่างไร เธอรักษาคำสาบานและเรียกร้องเช่นเดียวกันจากผู้อื่น