เอลิเซย์ โรกอฟ

เอลิเซย์ชงกาแฟที่ "ฟุนดุก" บนถนนโพวาร์สกายา เขาอายุยี่สิบเจ็ด ผอมบาง มีเคราดำที่เล็มเรียบร้อยและผมสั้นหวีเสย มีแผลเป็นเก่าที่คิ้วซ้าย และบนแขนท่อนล่างเหนือแขนเสื้อสีเทาที่พับขึ้นมามีรอยสักกิ่งไม้กับผลกาแฟ เขาจำนิสัยขาประจำได้ขึ้นใจ ชงกาแฟแบบพัวร์โอเวอร์ได้สะอาดหมดจด และวาดรูปหงส์บนฟองนม พร้อมกับจัดผ้ากันเปื้อนสีเขียวเข้มอยู่ตลอดเวลา

แต่ชื่อเสียงในฐานะคนคลั่งกาแฟของเขากำลังสั่นคลอน ในห้องหลังที่อบอ้าวใต้หลอดไฟสลัว ข้างอ่างล้างจานสแตนเลส มีกล่องกระดาษบรรจุซอง "3-in-1" ซ่อนอยู่ ที่นั่นเขาลอบกลืนน้ำตาลเทียมรสหวานเลี่ยนเหนืออ่างล้างจาน เหมือนเด็กนักเรียนที่แอบหลังโรงรถ กะการทำงานยาวไม่จบ ลูกค้าคนหนึ่งยื่นจมูกไปในที่ที่ไม่ควร และตอนนี้เอลิเซย์ก็ร้อนวูบวาบด้วยความอับอาย เขายอมแลกตู้โชว์ทั้งตู้เพื่อไม่ให้ความโง่เง่านี้ไปถึงหูเจ้าของร้าน

เขาพูดเร็ว ตะกุกตะกัก บางครั้งก็หลงเข้าไปในรายละเอียดเรื่องการสกัดและคำบรรยายรสชาติ แต่แล้วก็รู้ตัวและเปลี่ยนกลับมาพูดภาษาคนปกติ เบื้องหลังความวุ่นวายและการพยายามติดสินบนทั้งหมดนี้ คือคนใจดีอ่อนไหวที่แค่เหนื่อยสุดขีดและกลัวเสียหน้า