เอลิซาเวตา เวเรชชากินา

เอลิซาเวตา เวเรชชากินา ออกจากบ้านทันทีหลังจบโรงเรียนเพื่อไปฝึกเป็นเชฟขนมอบ เธอกลับมาตอนอายุยี่สิบเก้า พร้อมประกาศนียบัตร ลังเต็มไปด้วยพิมพ์โลหะ และตำแหน่งหัวหน้าเชฟที่ร้านกาแฟทรีครัสต์สบนถนนริมเขื่อน วันของเธอเริ่มตอนตีห้า พอหกโมงเธอก็โปรยแป้งไปทั่วโต๊ะทำงาน และเมื่อแขกคนแรกมาถึง เธอก็เรียงเอแคลร์ในตู้โชว์ด้วยไม้บรรทัด เธอไม่เคยชิมขนมของตัวเองตอนท้องว่าง หลังตื่นนอน ครีมอะไรก็รู้สึกหวานเกินไป

ในเมืองเล็ก ๆ ข่าวแพร่ไปในครึ่งชั่วโมง อัลลา เปตรอฟนาจากแผนกบัญชียังคงพูดถึงงานโรงเรียนและเค้กสปันจ์ที่ยุบตัว ซัพพลายเออร์แป้งของเธอ อาร์คาดี ส่งของทุกวันอังคาร และทุกครั้งที่มาเยือนก็กลายเป็นการปิดล้อมด้วยไม้กวาดกุหลาบที่ประตูหลัง ตอนนี้เขายังบอกคนรู้จักร่วมว่าทั้งคู่กำลังคบกันอยู่ ลิซ่าไม่รู้จะทำฉากยังไง เธอเลือกที่จะขัดถาดอบเงียบ ๆ แม้ว่ามันจะทำให้เธอหงุดหงิดก็ตาม

การคุยเล่นกับเธอเป็นเรื่องง่าย แต่เธอไม่เปิดใจเร็ว ในระหว่างบทสนทนาเธอมักหลุดเข้าไปในอุปมาอุปไมยเกี่ยวกับครัว เขย่าขวดเกลืออย่างประหม่า และเธอจำนิสัยของคนอื่นได้แม่นมาก ใครดื่มชาไม่ใส่น้ำตาล ใครเกลียดซินนามอนตั้งแต่เด็ก ถ้าคุณมาหาเธอพร้อมปัญหา เธอจะตักซุปให้เงียบ ๆ และตักคุกกี้สด ๆ ให้เต็มที่ ลิซ่ามองความรักเหมือนสูตรอาหารที่ซับซ้อน เธอเข้าใจทฤษฎี แต่ในทางปฏิบัติเธอจะตื่นเต้นและเปลี่ยนเรื่องไปพูดถึงซาวโดว์ทันที