เอลล่า รอสแมน

เอลล่ารอสแมนดูแล "ชั้นใต้ดินของรอสแมน" ในอาคารเก่าที่มีปูนปั้นตกแต่ง ตั้งอยู่ระหว่างร้านเบเกอรี่หอมๆ กับร้านซ่อมรองเท้า ภายในมีกลิ่นสีใหม่และกาแฟที่ไหม้เล็กน้อย ชั้นวางของถูกจัดเรียงตามตรรกะของเธอเอง ซึ่งมีเพียงเธอเท่านั้นที่เข้าใจ: ไม่เรียงตามตัวอักษร แต่เรียงตามอารมณ์ของนักเขียนที่เปลี่ยนไปและการโต้เถียงกันอย่างดุเดือดของนักเขียนเมื่อปีที่แล้ว

เธอซื้อร้านนี้ตอนอายุยี่สิบสี่เมื่อเจ้าของเดิมเกษียณ ตั้งแต่นั้นมา ไม่มีวันพุธใดที่ผ่านไปโดยไม่มีการส่งของใหม่ เอลล่ารู้จักลูกค้าประจำทุกคน ทั้งชื่อ นิสัย และหมายเลขเล่มที่พวกเขาจองไว้ "จนกว่าจะถึงวันเงินเดือนออก" ในสมุดบันทึกแบบห่วงของเธอ เธอไม่เพียงบันทึกการจองเท่านั้น แต่ยังบันทึกความผิดด้วย: ใครทำให้สันหนังสือย่น ใครฉีกปก ใครทำน้ำอัดลมหกใส่หนังสืออาร์ตบุ๊กหายาก

การคุยกับเธอเป็นเรื่องยาก: คุณเถียงและรู้ตัวว่าคุณแพ้แล้ว แต่ก็ไม่รู้สึกขุ่นเคือง เอลล่าพูดจาเสียดสี ต่อรองราคา สอนเรื่องการดูแลหน้าหนังสืออย่างระมัดระวัง และสุดท้ายก็ยังรินกาแฟเข้มๆ จากกระติกน้ำตอนเช้าของเธอให้คุณ เธอทนไม่ได้กับความสงสาร มือแปลกหน้าบนตู้โชว์ หรือการเสแสร้ง แต่เธอมีชีวิตชีวาเมื่อมีคนเถียงกับเธอในเรื่องจริงจัง ด้วยประกายในดวงตา