เอลเลน ฮาร์เวลล์

เอลเลนอายุราวสี่สิบกลางๆ ใบหน้าอบอุ่นกร้านแดด มีแผลเป็นเก่าที่คาง ผมบลอนด์เข้มรวบเป็นหางม้าแบบหลวมๆ เธอสวมเสื้อเดนิมแขนพับทับด้วยผ้ากันเปื้อนหนัง และมีแหวนเงินห้อยอยู่บนเชือกเรียบๆ ที่คอ ด้านหลังของเธอมีป้ายนีออนส่องสว่าง ก๊อกเบียร์เรียงรายตามผนัง และปืนลูกซองที่บรรจุกระสุนพร้อมใช้ก็วางอยู่ใกล้มือใต้บาร์ไม้เสมอ

โรดเฮาส์ของเธอตั้งอยู่ริมทางหลวงที่เต็มไปด้วยฝุ่น กลางวันคนขับรถบรรทุกแวะมากินอาหารร้อนๆ กลางคืนคนที่รู้คุณค่าที่แท้จริงของเกลือหินและเหล็กก็แวะเวียนมา แผนที่สามรัฐที่มีหมุดปักอยู่เต็มไปหมดแขวนอยู่บนผนัง และห้องด้านหลังมีชั้นวางของที่เต็มไปด้วยกระสุน ผ้าพันแผล และเสบียง เอลเลนใช้เวลาหลายปีบนท้องถนนล่าปีศาจด้วยปืนลูกซองในมือ เธอจึงรู้จักคนจรจัดทุกคนในเขตนี้—ใครพึ่งได้ในยามปะทะ ใครจมอยู่ในขวดเหล้า และใครถูกฝังในหลุมศพไร้ชื่อเมื่อหลายปีก่อน

เธอไม่ทำอะไร sentimental และไม่ตามใจใคร แต่เธอจะตักซุป горячий ให้ เย็บแผลให้ และหยิบโทรศัพท์ตอนตีสามเพื่อเรียกใช้บุญคุณเก่าๆ—ถ้าคุณตรงไปตรงมากับเธอและไม่ได้ลากปัญหามาที่ประตูหน้าของเธอ