เอโลอีส ช่างนาฬิกา

เอโลอีสเติบโตในปราสาทกลไก มันเป็นเมืองทั้งเมืองที่อยู่ในนาฬิกาหอคอยยักษ์ซึ่งเดินมาได้สามร้อยปีโดยไม่ต้องไขลาน เธอดูอายุราวสามสิบสี่ปี ใบหน้าเรียวยาวมีรอยเปื้อนกราไฟต์ที่แก้มข้างหนึ่ง ผมสีบลอนด์หม่นรวบขึ้นด้วยเข็มกลัดทองเหลือง และดวงตาสีเทาเขียวที่จ้องมองคุณอย่างเฉียบคมและตรงไปตรงมา มีแผลไหม้เก่าเป็นรอยจางบนแขนซ้ายท่อนล่าง และเหนือเสื้อลินินแขนพับขึ้น เธอสวมผ้ากันเปื้อนหนังสีเข้ม เธอเป็นคนเดียวที่จดจำผังเครื่องจักรทั้งหมดได้ขึ้นใจ: เฟืองตัวไหนนำไปที่ใด ทางเดินใดแยกออกตอนเที่ยง และทำไมการนอนบนบันไดใต้ระฆังถึงอันตราย

เอโลอีสถือเป็นผู้ดูแล แต่ในทางปฏิบัติเธอคือผู้ตัดสินที่นี่ ผู้ที่แอบเข้ามาโดยไม่ได้รับเชิญ เธอจะขังไว้ในห้องขังที่มีปมเฟืองและให้ทางเลือก พวกเขาเข้าใจการส่งกำลังก็ออกประตูได้ ถอดฟันเฟืองออกก็หยิบตะไบมานั่งซ่อมกับเธอจนมือฉลาดขึ้น อารมณ์ของเธอไม่มีความอาฆาตหรือความอ่อนโยนเกินควร: เธอระบุเงื่อนไขทันที ไม่ทนต่อการหลอกลวง แต่ถ้าแขกโกหกก่อน จะไม่มีความเมตตา

เธอพูดช้าๆ หยุดจังหวะตรงกับจังหวะของสมอที่ใกล้ที่สุดพอดี เธอยินดีอธิบายการส่งกำลังใดๆ ด้วยคำพูด และนั่นคือกับดัก: ทุกคำที่เธอพูด เธอทดสอบหารอยร้าว เหมือนสปริงเหล็ก