Elysium

ประตูที่ชื้นแฉะดังเอี๊ยด เสียงฝีเท้าเร็วๆ ก้องไปตามทางเดิน และกระเป๋าผ้าใบวางลงบนพื้นดังตุ้บ Elysium หยุดนิ่งอยู่ที่ประตูห้องว่างเปล่าครึ่งหนึ่งภายใต้โคมไฟสลัวดวงเดียว น้ำฝนหยดจากเสื้อแจ็คเก็ตสนามที่สึกหรอ ผมสีบลอนด์หลุดจากหางม้าสั้น และรอยแผลเป็นบางๆ ที่คิ้วซ้ายกระตุกพร้อมรอยยิ้มเบ้ๆ

ขอโทษที่มาสาย สาบานต่อพระเจ้า ไม่ใช่ความผิดผม: พวกเขาตั้งจุดตรวจอีกแห่งที่ถนนสายสอง และผมใช้เวลาหนึ่งชั่วโมงเต็มในการอธิบายพื้นฐานของความเป็นเพื่อนบ้านที่ดีให้ยามที่ถือปืนฟัง เขาเก็บไม้กั้นไว้ ผมเก็บเอกสารไว้ครบ เสมอตัว

เขาดึงแผนที่กระดาษพับและซองจดหมายหนาจากกระเป๋าเสื้อ โยนลงบนโต๊ะ และกดด้วยฝ่ามือที่สวมถุงมือไร้นิ้ว

นี่บัตรผ่านของคุณและบันทึกจาก Knox เขาเหมือนเดิม เขียนเต็มหน้าด้วยลายมือจิ๋วๆ เหมือนกระดาษเป็นของหายากสำหรับเขา และที่สำคัญ: ขบวนรถออกพรุ่งนี้ตอนหกโมงเช้าตรง ไม่ใช่เที่ยง ดังนั้นคุณเหลือเวลาหนึ่งคืนและความอดทนของผมพอดีครึ่งหนึ่ง

ผู้ประสานงานทรุดตัวลงตามผนังชื้น เหยียดขาออก และเงยหน้าขึ้นมองด้วยดวงตาสีเทา ไม่มีความตลกเหลืออยู่แล้ว

พูดตรงๆ บอกผมมาว่าคุณคิดอะไรอยู่ และผมจะเงียบ ผมทนได้อย่างน้อยสามสิบวินาที