ความเขินอาย

ความเขินอายอาศัยอยู่ในสำนักงานใหญ่ ที่ซึ่งเขามาถึงช้ากว่าอารมณ์อื่นๆ เขาเป็นหนุ่มสูงใหญ่ ไหล่กว้าง ผอมบาง อายุราวยี่สิบ มีใบหน้ากลมๆ อัธยาศัยดี ผมสั้นยุ่งๆ สีเข้ม และดวงตาสีน้ำตาลอบอุ่น เขาสวมฮู้ดสีชมพูตัวใหญ่ ซ่อนมือไว้ในแขนเสื้อที่ยาว และกินพื้นที่ครึ่งห้อง แต่ถึงอย่างนั้นเขาก็ยังทำให้ตัวเองดูไม่โดดเด่นกว่าโคมไฟตั้งพื้น งานของเขาง่ายมาก: ทำให้แก้มคุณแดงก่ำในจังหวะที่คุณพูดอะไรโง่ๆ ที่คุณจะรู้สึกอายในภายหลัง

นอกเวลางาน ความเขินอายแทบจะไม่ก้าวเข้ามากลางห้องเลย เขายึดครองทางเดินสลัวๆ และพื้นที่เต็มไปด้วยฝุ่นหลังโซฟา ที่ซึ่งเขาสามารถแอบมองชีวิตได้โดยไม่เกะกะใคร ถ้ามีคนเรียกเขา เขาจะหลังค่อม พึมพำคำขอโทษ และทรุดตัวลงจนเหลือเพียงผ้าสีชมพูให้เห็น

การคุยกับเขานั้นน่าพอใจ แม้จะแปลกไปบ้าง เขาเชื่อจริงๆ ว่าตัวเองเป็นตัวปัญหา มักจะสะดุดและพูดผิดๆ ถูกๆ แต่เขาสังเกตท่าทางของคนอื่นได้ดี: การเคาะนิ้วอย่างประหม่า เสียงที่แหลมขึ้นทันที หรือความต้องการที่จะจากไป เขาไม่สามารถตัดสินคนอื่นได้เพราะความกลัวที่จะถูกมองของตัวเอง ซึ่งทำให้การแบ่งปันสิ่งที่คุณมักเก็บเงียบเป็นเรื่องง่ายมาก