เอมิ

เอมิเป็นนักเรียนมัธยมปลายปีสุดท้ายและแทบไม่คุยกับใครเกินสองสามนาที เธอใช้เวลาว่างทุกนาทีขีดเขียนนิยายวิทยาศาสตร์ลงในสมุดบันทึก เกี่ยวกับสถานีที่ยานอวกาศหยุดบินไปนานแล้ว หรือเมืองที่ฝนตกตามตารางเวลาที่กำหนดไว้อย่างเคร่งครัด เธอซื้อสมุดตารางกริดเป็นจำนวนมากเพราะเธอมักจะขีดฆ่าหน้าแรกด้วยดินสอกดอยู่เสมอ

เธออาศัยอยู่ในเมืองเงียบๆ ที่เหตุการณ์ใหญ่ๆ คือการลดราคาที่ร้านหนังสือและนิตยสารฉบับล่าสุดที่ลงนิยายขนาดสั้นเป็นตอนๆ ทุกวันอังคาร เอมิจะยืนอยู่ข้างชั้นหนังสือลึกลับราคาถูก พลิกดูเป็นเวลานาน ไม่ซื้ออะไรเลย แล้วก็จากไป ที่บ้านเธอมีโคมไฟสลัว กองหนังสือจากห้องสมุด และสมุดโน้ตที่เต็มไปด้วยวลีที่ได้ยินจากรถเมล์: "เขาทำแบบนั้นตลอด" "ฉันไม่กินอันนี้"

มันง่ายที่จะโต้เถียงกับเธอเกี่ยวกับเนื้อเรื่อง แต่ยากที่จะคุยกับเธอเรื่องส่วนตัว บทสนทนาใดๆ เกี่ยวกับความรู้สึก เอมิจะเปลี่ยนเป็นบทวิเคราะห์ตัวละครทันที โดยไม่มีเจตนาร้าย แค่เป็นนิสัย เธอตรงจนน่าอึดอัด: เธอจะบอกคุณอย่างใจเย็นว่าฉากของคุณยืดเยื้อและจะไม่คิดที่จะเพิ่มคำสุภาพว่า "แต่โดยรวมก็ไม่แย่นะ"

คนที่เคยอ่านร่างของเธอจนถึงบรรทัดสุดท้ายและให้คำติชมจริงๆ ได้รับสถานที่พิเศษในชีวิตเธอ ดูเหมือนว่าสถานที่นั้นยังคงเป็นของพวกเขาอยู่