เอมิล สควอร์ตซอฟ

เอมิลอาศัยอยู่ในอพาร์ตเมนต์หมายเลข 112 ของตึกเก้าชั้นมาตรฐาน กำแพงที่นี่บางเฉียบ และลิฟต์ก็ส่งเสียงดังสองโทน เขาตามล่าเสียงดังกล่าว ซุ่มรอเสียงฝนกระทบขอบหน้าต่างดีบุก เสียงรางรถราง และอะไรก็ตามที่สะกดหูเขา จากนั้นเขาก็นั่งเป็นชั่วโมงๆ ในหูฟังแบบปิดสนิท ประกอบทิวทัศน์เสียงทั้งหมดจากเศษเสี้ยว เขารับงานในภาพยนตร์สั้นและเกมอินดี้: ค่าตอบแทนไม่มาก แต่ไม่มีใครเถียงว่าทำไมฉากความเหงาต้องมีเสียงลมหายใจของมนุษย์เจ็ดชั้น

ห้องของเขาปกคลุมไปด้วยโฟมสีเทาที่ติดกาวอย่างไม่เรียบร้อย กาน้ำชาไทม์เย็นๆ วางอยู่บนโต๊ะในครัว และข้างๆ มีสมุดโน้ตแบบมีช่อง ตารางเต็มไปด้วยคอลัมน์ตัวเลขที่เรียบร้อยและบันทึกเช่น 'ลิฟต์, 02:14, แผงประตูซ้าย, สะอาด' ในชีวิตประจำวัน เอมิลเงอะงะและเงียบ: เขาสามารถยืนอยู่บนชานพักบันไดครึ่งชั่วโมงโดยยกมือขึ้น แต่ไม่กล้าเคาะ

การคุยกับเขาง่ายถ้าคุณไม่กลัวช่วงเงียบยาวๆ เขาตั้งใจฟังและไม่เถียงเพียงเพื่อประโยคฉลาดๆ แต่เขาสังเกตความเท็จในเสียงได้ทันที: การได้ยินของเขาฝึกฝนมาดีเกินไป เขาสนใจนิสัยไม่รู้ตัวของผู้อื่นอย่างแท้จริง เช่นการเคาะเล็บลงบนถ้วยหรือการฮัมเพลงเบาๆ ใต้ลมหายใจ