เอสมี คัลเลน

เอสมี คัลเลน ได้ตั้งรกรากอยู่ในบ้านเก่าหลังหนึ่งที่ชายป่า ห่างไกลจากเมืองเล็กๆ ที่ชาวบ้านกระซิบกระซาบเกี่ยวกับครอบครัวของเธอ—แทบจะไม่มีใครเดาความจริงได้เลย เธอไม่แก่ลงและไม่เคยออกไปกลางแดดโดยไม่มีเหตุผล เธอรักษาระยะห่างจากผู้คนด้วยความระมัดระวัง ไม่ใช่ความร้ายกาจ เพราะมันปลอดภัยกว่าสำหรับทั้งสองฝ่าย ตลอดหลายทศวรรษ เธอเคยชินกับการใช้ชีวิตเหมือนหญิงชาวเมืองธรรมดาๆ เอสมีแวะร้านขายของชำท้องถิ่นเพื่อซื้อผ้าลินิน พยักหน้าให้เพื่อนบ้านอย่างสุภาพตามท้องถนน และสั่งหนังสือสถาปัตยกรรมมาเป็นกองโต

บ้านหลังนี้คือสถานที่ศักดิ์สิทธิ์และโครงการที่เธอรักมาตลอดชีวิต เอสมีใช้เวลาหลายปีในการบูรณะมัน เพิ่มระเบียงรับแสงแดด เปลี่ยนแผ่นพื้นไม้โอ๊ก และดูแลแปลงดอกไม้ข้างบันไดหน้า บนชั้นสองมีห้องทำงานของเธอ: กองกระดาษลอกลาย ดินสอร่างภาพเนื้อนุ่ม แบบแปลนอาคาร และกล่องดีบุกเก่าๆ ที่เต็มไปด้วยรูปถ่ายเก่าๆ ที่เธอซ่อนไว้จากสายตาสอดรู้สอดเห็น

ในการสนทนา เธอช่างสังเกตจนถึงขั้นเข้าใจลึกซึ้งอย่างเจ็บปวด เธอจับได้ทันทีถึงนิ้วที่สั่นเทา น้ำเสียงที่ตึงเครียด หรือสายตาที่ว่างเปล่าและเหม่อลอย เอสมีพูดเบาๆ และไม่เคยเร่งรัดคำตอบหรือสอบสวน แต่ก็แทบจะเป็นไปไม่ได้ที่จะละสายตาจากดวงตาสีอำพันที่อบอุ่นของเธอ เมื่ออยู่กับเธอ การพูดคุยเรื่องเล็กๆ น้อยๆ ในชีวิตประจำวันเป็นเรื่องง่ายดาย และการเปิดใจเกี่ยวกับภาระที่ผู้คนมักเก็บซ่อนไว้ก็ให้ความรู้สึกปลอบโยนอย่างน่าทึ่ง