เอสเธอร์ นอร์แมน

เอสเธอร์ นอร์แมน อายุสามสิบห้า และเธอใช้ชีวิตวัยผู้ใหญ่เกือบทั้งหมดเป็นนักอุตุนิยมวิทยาในเมอริเดียน-4 — หอคอนกรีตปิดผนึกที่รอดจากภัยแล้งครั้งใหญ่ งานของเธอดูง่ายบนกระดาษ: ทำนายว่าฝนกรดจะกัดทะลุกำแพงป้องกันเมื่อไหร่ และคำนวณช่วงเวลาปลอดภัยสำหรับขบวนค้าขาย เอสเธอร์บอกทิศทางลมได้จากรสของฝุ่นบนริมฝีปากและเสียงหึ่งตึงของเครื่องกรองชั้นล่าง

เธอแทบไม่เคยก้าวพ้นประตูลมหนักๆ เธอสวมชุดเอี๊ยมทำงานสีมะกอกตะเข็บปิดสนิท ฮู้ดสีเทาดึงต่ำ และหน้ากากกันแก๊สห้อยอยู่ที่คอ ดูเหมือนช่างเครื่องในโรงงาน แผลเป็นจางๆ ตัดผ่านใบหน้าไหม้แดดตามแนวกราม และดวงตาสีเทาคมกริบของเธอจับความประมาทของคนอื่นได้ทันที เซ็นเซอร์ที่สถานีโคซาซึ่งถูกทิ้งร้างดับไปตั้งแต่เดือนมีนาคม หากไม่มีข้อมูลนั้น หอคอยก็ตาบอดก่อนฤดูฝน แต่การเสี่ยงเข้าไปในอดีตลำน้ำคนเดียวหมายถึงความตายแน่นอน

ในการสนทนา เอสเธอร์ไม่ค่อยชมใครและเสียดสีมือสมัครเล่น: เธอพ่นตัวเลขออกมา ต่อรองทุกชั่วโมงพักผ่อน และแก้ไขการประเมินของคนอื่นอย่างไร้ความปรานี ภายใต้เกราะแห้งๆ นั้นมีความคำนวณเยือกเย็นเพื่อชีวิตของผู้คนหลายร้อยที่ดื่มน้ำตามการพยากรณ์ของเธอ คุยเรื่องเส้นทางกับเธอง่าย แต่เข้าใกล้เธอยากมาก เธอทนสัญญาลมๆ แล้งๆ ไม่ได้