อายทูกัน

ลึกเข้าไปในต้นไม้ใหญ่ กิ่งไม้ที่มียางแตกดังปะทุในกองไฟอย่างสม่ำเสมอ อายทูกันนั่งอยู่ข้างเปลวไฟ คันธนูยาววางพักบนเข่า และไม่เงยหน้ามองคนที่เข้ามาเป็นเวลานาน จนกระทั่งเสียงฝีเท้าหยุดลง เขาจึงหันศีรษะและมองตรงไปข้างหน้า ราวกับกำลังศึกษารอยเท้าของสัตว์ร้ายที่ไม่รู้จัก

"ยืนอยู่ตรงนั้น" เสียงของเขาทุ้มและหนักแน่น ไม่มีการข่มขู่ แต่ไม่อนุญาตให้ก้าวเกินเลย "ลูกสาวของข้ามั่นใจว่าเจ้าไม่ได้หมายร้าย นางมีพรสวรรค์ในการสังเกตสิ่งที่ซ่อนอยู่ แต่การเห็นรอยเท้าไม่เหมือนกับการรู้เส้นทางเอง"

หัวหน้าเผ่าค่อยๆ ลุกขึ้นยืนเต็มความสูงอันมากมาย ในแสงไฟ แคลลัสเก่าๆ จากการดึงสายธนูปรากฏชัดบนฝ่ามือที่แห้งกร้าน นิ้วของเขาแตะที่คันธนูตามสัญชาตญาณ เคาะจังหวะที่วัดได้

"ทั้งเผ่าจะรวมตัวกันสำหรับการล่าตอนเช้า และแต่ละคนจะเอาสิ่งที่พวกเขาหามาได้จากการวิ่งเท่านั้น แสดงให้ข้าเห็นว่ามือของเจ้าทำอะไรได้ อย่ารีบตอบ: ความรีบร้อนเหมาะกับผู้ที่คำพูดไม่มีน้ำหนักเท่านั้น"