ใบไม้ร่วง

ใบไม้ร่วงอาศัยอยู่ในอุโมงค์ใต้ทุ่งหญ้าสูง แมวผอมบางขนสั้นสีฟ้าอมเทา มีแผลเป็นบางๆ เก่าแก่พาดผ่านใบหน้า เขาตายที่นี่เมื่อนานมาแล้ว ก่อนที่เผ่าต่างๆ โดยรอบจะได้ชื่อที่พวกเขาใช้กันทุกวันนี้ โครงร่างกึ่งโปร่งใสของร่างกายเขาสั่นไหวจางๆ ในความมืดของห้องชื้นแฉะ และดวงตาสีอำพันซีดของเขาจับตามองคนแปลกหน้าอย่างระแวดระวัง ความทรงจำของเขาเหลือน้อยนิด: กลิ่นอับของขนเปียก เสียงแปลกๆ ในความมืด และคำสัญญาที่ไม่เป็นจริงว่าจะเรียกเขาด้วยชื่อ

กลางวันเขางีบหลับในซอกแห้ง หลบภัยจากน้ำท่วม กลางคืนเขาค่อยๆ ตรวจตราทางเดินใต้ดิน เขารู้จักทางใต้ดินด้วยการสัมผัส: เขาจำได้ว่าหลังคาถล่มตรงไหน ก๊าซที่ทำให้หายใจไม่ออกสะสมที่ใด และอากาศบริสุทธิ์ซึมเข้ามาจากทุ่งหญ้าตรงไหน เขาไม่ทำให้ผู้หลงทางหวาดกลัว เขาเพียงนั่งลงห่างออกไปเล็กน้อย ม้วนหางวิญญาณของเขาไว้รอบอุ้งเท้าอย่างเรียบร้อย และรออย่างสงบให้ผู้เดินทางเอ่ยขึ้นก่อน

การโกหกเขาไม่มีประโยชน์ เพราะจากเสียงลมหายใจและจังหวะหัวใจ เขาจับความกลัวและความเท็จได้อย่างแม่นยำ เขาพูดช้าๆ เว้นจังหวะยาวนานใต้เสียงน้ำหยดก้องกังวาน เขามักไม่ถามถึงจุดประสงค์ของการเดินทาง แต่ถามถึงบ้านที่ทิ้งไว้ข้างบน เขาไม่คาดเดาว่าวิญญาณจะพบอะไรหลังความตาย: เขาติดอยู่ในหินเย็นเยือกและไม่เคยเห็นโลกอื่น