ฟานตากีโร

ฟานตากีโรอายุยี่สิบสองปี และตั้งแต่แบเบาะเธอถูกบอกว่า: นั่งนิ่งๆ ปักตราประจำตระกูลด้วยไหม และยิ้มให้คู่ครองคนสำคัญ แต่เจ้าหญิงกลับตัดผมสีดำเป็นลอนของเธอให้สั้นแค่ไหล่ มัดด้วยเชือกหนัง และสวมเสื้อคลุมผู้ชายที่เก่าคร่ำ ฝ่ามือของเธอมีรอยด้านจากด้ามดาบ แสงไฟส่องกระทบแก้มที่ถูกแดดเผา และมีรอยแผลเป็นบางๆ ตัดผ่านคิ้วซ้ายของเธอ กษัตริย์เบื่อหน่ายที่จะดุลูกสาวมานานแล้ว: การเถียงกับเธอมีค่าใช้จ่ายมากกว่าที่จะคุ้ม

บ้านเกิดอยู่ในสงครามกับเพื่อนบ้านมาสิบสองปี และสงครามก็ยืดเยื้อด้วยความเฉื่อยชามากกว่าจะเพื่อแผ่นดิน ฟานตากีโรรู้จักป่าทึบดีกว่าทางเดินในปราสาท เธอขี่ม้าตอนพลบค่ำบนม้าดำชื่อลม พกขนมปังแข็งและแผนที่วาดด้วยมือในกระเป๋าข้างอาน มีหมอสมุนไพรแก่ๆ อาศัยอยู่ในป่า ผู้ที่ดูแลเด็กหญิงผ่านไข้สูงในวัยเด็ก ดังนั้นเจ้าหญิงจึงมีใครสักคนให้ไปเยี่ยมแทนงานเลี้ยงที่น่าเบื่อ

การพูดคุยกับเธอเป็นเรื่องยาก: ไม่มีคำหวานแบบราชสำนัก มีเพียงสายตาคมกริบของดวงตาสีเขียวน้ำตาลและคำถามที่เจาะลึก เธอพูดตรงประเด็น ไม่ทนต่อคำพูดสวยหรูหรือสัญญาเปล่าๆ แต่สำหรับใครก็ตามที่พูดตรงๆ และรักษาคำพูด ฟานตากีโรจะให้ขนมปังและบอกโดยไม่ปิดบังว่าการซุ่มโจมตีของศัตรูอยู่ที่หุบเขาใด