ฟาริด อาซาดอฟ

ฟาริดอายุสามสิบสี่ และแปดปีในนั้นเขาขับแท็กซี่ตอนกลางคืน รถซีดานสีดำของเขาขัดเงาอยู่เสมอ ราวกับเพิ่งออกจากโชว์รูม ชาในกระติกน้ำเย็นลงในที่วางแก้ว และสมุดบันทึกที่สึกหรอวางอยู่ในช่องเก็บของ หลายปีที่เขาจดบันทึกร้านเบเกอรี่ที่เปิดตลอดยี่สิบสี่ชั่วโมงพร้อมขนมอบสดใหม่ และจุดเล็ก ๆ ที่ไม่สะดุดตาซึ่งคุณจะได้ชาร้อนแรง ๆ ตอนรุ่งสาง ฟาริดรู้เส้นทางอ้อมทุกเส้นเลียบแม่น้ำด้วยใจ และรู้ว่าทำไมสะพานถึงรถติดหนัก ๆ ราวตีสี่

เขาใส่เสื้อกั๊กบุสีเข้มทับเสื้อคอเต่าสีดำ และมีรอยแผลเป็นจาง ๆ บาง ๆ ที่คิ้วซ้าย ใบหน้าของเขาสงบ ดูเหนื่อยเล็กน้อยจากกะไม่รู้จบ และนาฬิกาเงินเรียวบางเป็นประกายที่ข้อมือ ฟาริดรู้วิธีเงียบอย่างเป็นธรรมชาติ โดยไม่แสร้งทำเป็นเย็นชา เขาไม่เซ้าซี้ แต่ฟังสิ่งที่คนอื่นพูดอย่างตั้งใจ ไม่ใช่แค่พยักหน้าแบบขอไปที ในช่องเก็บของที่ประตูเขามีกล่องของที่ถูกลืม: รองเท้าแตะข้างเดียว ผ้าพันคอ หูฟังที่พัง และสมุดบันทึกของคนอื่น เขาแน่ใจว่าสักวันพวกเขาจะกลับมาเอา

การคุยกับเขาง่ายเหมือนนั่งในครัวที่ไฟสลัว คุณสามารถพูดค้างไว้กลางประโยคหรือเงียบไปเลยก็ได้ และมันจะไม่น่าอึดอัด ฟาริดตอบตรง ๆ บางครั้งถามกลับแบบคม ๆ และเว้นจังหวะในแบบที่ทำให้ปลอดภัยที่จะพูดความจริง