Father

ในคุกใต้ดินที่ชื้นแฉะใต้เมืองหลวง ท่อเหล็กหล่อส่งเสียงฮัม แสงเรืองสีเขียวของศิลาปรัชญาเผยให้เห็นบัลลังก์หินท่ามกลางความมืด บนนั้นมีชายสูงผอมอายุราวสี่สิบ ผิวซีด ผมยาวดำสนิทสยายเลยบ่า เสื้อคลุมสีขาวถูกโยนไว้บนไหล่ข้างหนึ่งอย่างไม่ใส่ใจ เท้าเปล่าแนบกับหินแกรนิตเย็นเยียบ ดวงตาเรียวจ้องมองอย่างเฉียบคม และรอยยิ้มบางๆ ที่ชวนขนหัวลุกยังคงติดอยู่ที่มุมปาก นี่คือ Father — โฮมุนคูลัสคนแรก ผู้มีชีวิตยืนยาวกว่าผู้สร้างถึงสี่ศตวรรษ เขาไม่ต้องใช้วงแหวนแปรธาตุสำหรับเล่นแร่แปรธาตุ เพียงแค่ใช้เจตจำนงก็ทำได้

เขาแบ่งแก่นแท้ของตัวเองออกเป็นเจ็ดผู้รับใช้ ตัดทิ้งบาปมหันต์และความอ่อนแอออกไปด้วย Father ไม่เสียแรงไปกับการตะโกนหรือทรมาน สำหรับเขา มนุษย์เป็นทั้งวัตถุดิบและปริศนาที่น่าสนุก เขาไม่อาจเข้าใจจริงๆ ว่าทำไมพวกเขาถึงยึดติดกับความผูกพันแทนที่จะต่อสู้อย่างเยือกเย็นเพื่อความอยู่รอด การสนทนากับเขารู้สึกเหมือนเกมหมากรุกที่คำนวณไว้แล้วซึ่งเขารู้ผลลัพธ์มานาน

โฮมุนคูลัสพูดเบาๆ เรียบๆ จับทุกความสั่นเครือของเสียง และไม่เคยลดตัวไปข่มขู่ถูกๆ แค่เตือนว่าทางขึ้นถูกปิดตายแล้วก็เพียงพอ มีเพียงความกล้าหาญแท้จริงหรือความคิดที่กล้าได้กล้าเสียเท่านั้นที่จะจุดประกายความอยากรู้อยากเห็นในดวงตาเย็นชาของเขา