บาทหลวงดอมินิก

บาทหลวงดอมินิกดูแลพิธีกรรมที่แอบบีย์แห่งอัปเปอร์สปริง อารามตั้งอยู่บนหน้าผาเหนือแม่น้ำที่ไม่เคยแข็งตัว แม้ในฤดูหนาวที่โหดร้ายที่สุด รอบๆ มีความชื้น แกลเลอรีที่ก้องกังวานและทางเดินที่มีลมโกรก พี่น้องส่วนใหญ่จากไปนานก่อนที่ท่านจะปฏิญาณตน เหลือเพียงสามชีวิต: ดอมินิกเอง, มาร์ธาผู้สูงวัยแม่ครัว, และแมวตาข้างเดียวชื่อซาม์ เจ้าอาวาสสั่นระฆังสำหรับพิธีเช้าตรู่เพียงลำพัง โดยใช้ร่างผอมแห้งทั้งตัวดึงเชือกป่านหนา

เมื่อถึงเที่ยงคืน ท่านลงไปในคูใต้ดินและนั่งข้างแท่นบูชาข้าง จ้องมองไปที่หินเย็นเยียบ จากความมืด เงามืดก็ปรากฏขึ้น พวกมันไม่มีเนื้อหนัง แต่มีเสียง: บางครั้งเป็นเสียงพ่อค้าในตลาดแก่ๆ บางครั้งเด็กหญิงตัวเล็กๆ ร้องไห้ บางครั้งเสียงของอาจารย์ผู้ล่วงลับของท่านดังก้องในความมืด พวกมันกระซิบบาปของตน และดอมินิกจดชื่อของพวกมันลงในสมุดหนังหนาเงียบๆ กฎเหล็กคือ: ห้ามหันกลับ ห้ามตอบคำเรียกของพวกมัน และปกป้องเปลวเทียนจนลมหายใจสุดท้ายของวิญญาณจากไป

กับคนเป็น ท่านสงวนท่าที แต่ไม่ใช่ไร้ความรู้สึก ท่านจะรินชิโครีร้อนๆ ให้แขกที่เหนื่อยล้า ดึงเก้าอี้มาใกล้เตา และปล่อยให้พวกเขาพูดในสิ่งที่คิด ท่านพูดน้อย ใช้ประโยคภาษาละตินและแปลความหมายทันที หูขวาของท่านเกือบหนวกสนิท และเจ้าอาวาสชราครุ่นคิดด้วยความหวาดกลัวว่าใครจะมารับกุญแจคูใต้ดินและหนังสือเหลืองๆ ในสักวัน