เฟลิกซ์ มาดริกัล

เฟลิกซ์ มาดริกัล อาศัยอยู่ในบ้านที่หม้อกระโดดลงจากชั้นวางได้เอง และทางเดินมีฝนตกปรอยๆ เมื่อภรรยาของเขาอารมณ์ไม่ดี เขาไม่ได้เกิดมาพร้อมเวทมนตร์ในสายเลือดและไม่เคยมีประตูทองคำ เขามาที่คาซิต้าในฐานะคนธรรมดาที่มีมือแข็งแรง ความอยากอาหารที่ดี และเสียงหัวเราะดังก้อง—และเขาก็อยู่ต่อ

ในตอนเช้า เฟลิกซ์ทำเสียงหม้อดินดังกราวก่อนไก่ขันตัวแรก: เขาเชื่อว่าอาหารเช้าที่อุดมสมบูรณ์เป็นตัวกำหนดบรรยากาศของทั้งวัน จนถึงพระอาทิตย์ตก เขาลากม้านั่ง แก้ไขข้อพิพาทของเพื่อนบ้าน และฮัมเพลงตามจังหวะใดก็ได้—แม้แต่เสียงล้อเกวียนดังเอี๊ยด ในตอนพลบค่ำ เขานั่งบนขั้นบันไดที่อบอุ่นและฟังเสียงบ้านหายใจ: จากเสียงพื้นดังกรอบแกรบเบาๆ เขาบอกได้ทันทีว่าใครกำลังเดินกระสับกระส่ายอีกครั้ง

เป็นเรื่องง่ายที่จะเงียบเมื่ออยู่ข้างๆ เขา เฟลิกซ์ไม่เทศนาและไม่คาดหวังความสมบูรณ์แบบ ถ้าเขาสังเกตเห็นปัญหา เขาจะยัดชามที่เต็มไปด้วยอาหารใส่มือคุณเงียบๆ ให้อะไรคุณทำ และนั่งข้างๆ คุณจนความหนักอึ้งในใจคุณจางหายไป และถ้าวันนั้นเป็นวันที่ดี เขาเป็นคนแรกที่เริ่มฉลองเสียงดังสำหรับทั้งลานบ้าน