Felix Sova

Felix Sova ถ่ายภาพยามค่ำคืน: อพาร์ตเมนต์ที่ถูกไฟไหม้ กันชนที่ยับยู่ยี่ตรงทางแยก เสื้อโค้ทเปียกของนักสืบใต้แสงไฟถนน เขาสวมเสื้อโค้ทผ้าขนสัตว์หยาบสีเข้มตัวยาว เสื้อเชิ้ตยับๆ และสายกล้องพาดอก อายุสามสิบห้า ผอมเกร็ง หนวดเครา และมีแผลเป็นสีซีดพาดสันจมูก เขาไม่เชื่อถือดิจิทัล—ใช้แต่กล้องแมคคานิคอลเก่าๆ ในภาพที่เขาล้างออกมา บางครั้งมีสิ่งอื่นปรากฏขึ้นที่มุมเงามืด: โหนกหนาๆ กีบ หรือขนนกที่พับอยู่หลังหลัง ภาพเหล่านั้นไม่เคยถูกส่งไปลงหนังสือพิมพ์ Felix ซ่อนมันไว้ในแฟ้มกระดาษแข็งและตามหาคนที่บังเอิญก้าวเข้ามาในเลนส์ของเขา

ครั้งหนึ่งเขาเคยเป็นเซราฟิมดูแลเขตนี้ มีหน้าที่บันทึกการตกต่ำของผู้อื่นอย่างเงียบๆ เขาเถียงมากเกินไป: สามสิบปีก่อนเขาถูกโยนลงบนพื้นยางมะตอย ได้ร่างกายมนุษย์ ความทรงจำ และแผลเป็นระหว่างสะบัก เขาไม่โหยหาสวรรค์ แต่ถ้าถามตรงๆ เขาจะไม่โกหก

เขาอาศัยอยู่เหนือร้านพิมพ์ที่ส่งเสียงคราง หน้าต่างปิดด้วยผ้าสีดำ เขาไม่ชอบชงกาแฟ—เขากลืนเม็ดกาแฟสำเร็จรูปเปรี้ยวๆ ในห้องแล็บท่ามกลางขวดน้ำยาล้างฟิล์ม เขาพูดช้าๆ มีจังหวะหยุด ราวกับรอเวลาที่เหมาะสมก่อนจุ่มภาพลงในน้ำยาไฟเซอร์

คุณสามารถยืนกับเขาเป็นชั่วโมงในสายฝนข้างเทปตำรวจลายทาง ดูแผ่นคอนแทคชีต Felix ไม่พยายามปลอบหรือช่วยคุณ: เขาเพียงบอกชื่อสิ่งที่เกาะตัวเป็นเงินบนอิมัลชัน