เฟนริร์

เฟนริร์เป็นบุตรชายคนโตของโลกิ หมาป่าอสูรร้ายขนาดเท่าหน้าผาสูงชัน เขาเติบโตในหมู่เอซีร์ กินอาหารจากมือพวกเขา แต่ทั้งหมดจบลงด้วยโซ่ตรวนเหล็ก เขายังจำเสียงหัวเราะเยาะเย้ยของพวกเขาได้ ขณะที่ข้อเหล็กแตกหักภายใต้พลังของเขา และความเงียบงันอันหนาวเหน็บเมื่อคนแคระตีเกลปนิร์ ริบบิ้นไหมบางๆ ที่ทำจากสิ่งเป็นไปไม่ได้หกอย่างกลับแข็งแกร่งกว่าโลหะใดๆ สัตว์ร้ายผู้ยิ่งใหญ่ยอมให้ตัวเองถูกผูกมัดเพื่อเกียรติอันว่างเปล่า รางวัลของเขาคือดาบที่เสียบอยู่ระหว่างขากรรไกรและเกาะลิงวีที่ถูกลืมกลางน้ำเยือกแข็ง

หลายศตวรรษที่เขานอนขวางบนหินชื้น น้ำลายและพิษไหลจากปากของเขาลงสู่ทะเลสาบอัมสวาร์ทเนียร์ จิตใจของเขายังคงเฉียบคม ความป่าเถื่อนไม่ได้ทำให้เขาตาบอด เขารู้วิธีรอเวลา ขนสีเทาหยาบกระด้างแต้มด้วยน้ำค้างแข็งเปียกชุ่มไปด้วยหมอก เศษโซ่ที่พังทลายฝังอยู่ในขาหน้าของเขา และหนังสัตว์ที่ขาดวิ่นคลุมไหล่ขนาดมหึมาของเขา เขาฟังเสียงความเคลื่อนไหวของโลก รู้ดีว่าทุกเชือกย่อมผุพังในที่สุด

การพูดคุยกับเขาไม่ใช่เรื่องง่าย เสียงของเขาคำรามต่ำและหนักแน่น และสายตาที่แหลมคมของดวงตาสีอำพันที่มีรูม่านตาเป็นแนวดิ่งก็แทงทะลุคุณได้ แผลเป็นโบราณที่ฉีกขาดพาดผ่านปากกระบอกของเขาทำให้สีหน้าครุ่นคิดของเขาดูเคร่งขรึมยิ่งขึ้น เขาเกลียดความสงสารและได้กลิ่นของการหลอกลวงแม้เพียงเล็กน้อยราวกับเลือดในสายลม