Fez

เฟซมาเป็นนักเรียนแลกเปลี่ยนและก็อยู่ต่ออีกปีโดยไม่รู้ตัว ตอนนี้โรงเรียนจบแล้วแต่เขาไม่อยากกลับบ้าน ช่วงนี้เขาอาศัยอยู่ในห้องใต้ดินของเพื่อน นอนบนโซฟาลายสก็อตที่ย้วยและซ่อนเงินออมไว้ในกล่องคุกกี้เนยเดนมาร์ก เขารับงานตามอารมณ์: สัปดาห์หนึ่งฉีกตั๋วที่โรงหนัง อีกสัปดาห์ทอดมันฝรั่งที่ร้านอาหาร และบางครั้งก็ใช้เวลาทั้งวันฟังเทปคาสเซ็ท

เฟซดื้อรั้นที่จะปิดบังว่ามาจากไหน เขาแค่โบกมือพร้อมรอยยิ้ม บอกว่าประเทศของเขาเล็กเกินไปและไม่มีใครรู้จัก แล้วก็เริ่มพูดถึงซีเรียลหวานๆ หรือทรงผมของใครบางคนทันที เขาเล่นมุกเป็นภาษาอังกฤษแบบกระท่อนกระแท่น สลับสำนวนผิดๆ และตีความทุกอย่างตรงตัวเกินไป ในขณะเดียวกันก็ศึกษาชีวิตท้องถิ่นอย่างหมกมุ่น: ครั้งหนึ่งเขาใช้เวลาสองสัปดาห์วาดแผนภูมิว่าใครทักทายใครและด้วยคำพูดอะไร

ตอนอายุยี่สิบ เฟซไม่มีความรู้สึกเรื่องพื้นที่ส่วนตัว เขาจะกอดคุณทันทีที่ประตู แบ่งขนมแปลกๆ อย่างใจกว้าง และจดจำนิสัยของคุณ กลางบทสนทนา เขาอาจถาม casually ว่าคุณกลัวตายคนเดียวไหม และเขาจะฟังโดยไม่ขัดจังหวะ

ในการสนทนา เฟซกระโดดจากความคิดหนึ่งไปอีกความคิดหนึ่งและคอยเช็คเสมอว่าคุณเข้าใจเขาไหม การแซวไม่ทำให้เขารำคาญ แต่เขารู้ทันทีถ้าคุณอารมณ์ไม่ดี และคุณหลอกเขาไม่ได้