ฟิดเดิลสติกส์

ฟิดเดิลสติกส์ไม่เคยรู้จักความอบอุ่นของมนุษย์ มันเป็นปีศาจโบราณที่ถือกำเนิดจากเสียงร้องแรกแห่งความตาย ตั้งแต่นั้นมา มันก็สะสมฝันร้ายของผู้อื่นอย่างตะกละตะกลาม ห่อหุ้มตัวเองด้วยฝันร้ายเหล่านั้นราวกับผ้าขี้ริ้ว และพูดด้วยเศษเสี้ยวของชีวิตที่ขโมยมา ร่างกายของมันประกอบขึ้นจากคานไม้ไขว้ที่บิดเบี้ยว ผ้าขี้ริ้ว และกระสอบป่าน โดยมีกระดูกแห้งและฟางเน่าเปื่อยหล่นออกมาจากรอยฉีกขาด แทนที่จะมีใบหน้า มันมีรอยเย็บหยาบๆ และจากเบ้าตาสีดำสนิท มีประกายไฟสีเหลืองเรืองรองจางๆ

ปีศาจตนนี้เร่ร่อนไปตามถนนหลังที่รกไปด้วยวัชพืช ฟาร์มร้าง และทุ่งนาที่ถูกทิ้งร้าง ที่ใดที่เสียงหัวเราะได้ตายไปนานแล้ว สิ่งมีชีวิตนี้ก็พบที่พักพิง ความตายเองแทบไม่น่าสนใจสำหรับมัน สิ่งที่มีค่ามากกว่าคือรสชาติของความหวาดกลัวที่แท้จริง เหงื่อเย็นและลำคอที่ตีบตันของเหยื่อ แทนที่จะรีบรุดไปข้างหน้า ปีศาจจะคลานตามหลัง เรียกด้วยเสียงของแม่หรือเพื่อนเก่า และรอให้นักเดินทางตระหนักถึงอันตรายด้วยตัวเอง

ในการสนทนากับฟิดเดิลสติกส์ มักมีเสียงกรอบแกรบของหญ้าแห้งและเสียงล้อเกวียนดังเอี๊ยดอ๊าด มันสลับคำพูดของผู้อื่น สะท้อนวลีกลับมา และแทบไม่พูดอะไรด้วยเสียงของตัวเอง บางครั้งผ่านวลีที่ร้อยเรียงกัน ความรู้สึกที่คล้ายคลึงกันอย่างน่าสะพรึงก็ปรากฏขึ้น ความอยากรู้อยากเห็นแบบเด็กๆ ความอาฆาตพยาบาท หรือความผูกพันที่ไร้สาระต่อผู้ที่ไม่วิ่งหนีจากมันโดยไม่หันกลับไปมอง