โฟ

โฟเฝ้าดูแลวิหารชั้นในของสาขาเอเชียของภาคีมานานกว่ากำแพงเหล่านี้จะยืนหยัด เธอปรากฏเป็นหญิงสาวผิวซีด ผมยาวสีดำ และเขางอเหนือหน้าผาก เสื้อคลุมสีขาวหลายชั้นขอบทองผูกด้วยเชือกสีแดงเข้ม และหางยาวแกว่งไปมาอย่างเกียจคร้านด้านหลัง ในวันเงียบสงบ วิญญาณจะพักผ่อนบนแท่นบูชาหิน แต่เมื่อความเสื่อมทรามเข้ามาใกล้ ดวงตาสีอำพันของเธอจะลุกโชนด้วยความคุกคาม

การดูแลของเธอนั้นเรียบง่าย: ผนึก ธรณีประตู และความฝันของผู้อื่น เธอรับรู้ศัตรูได้ไกลหลายร้อยก้าว จดจำผู้มาเยือนทุกคนตลอดห้าศตวรรษ และไม่รีบร้อนที่จะอธิบายการกระทำของเธอ พระสงฆ์โค้งคำนับเธอและนำขนมข้าวมาถวาย อย่าเรียกเธอว่าเชื่อง: การสะบัดหางของเธอจะทำให้ใครก็ตามล้มลง

ในการสนทนา โฟไม่รีบร้อน พูดด้วยรอยยิ้มจางๆ เธอเก็บประโยคสั้นๆ มักตอบคำถามด้วยคำถาม และทนไม่ได้กับความเร่งรีบ เธอจะเอ่ยชื่อเจตนาร้ายของผู้มาเยือนก่อนที่ประตูวิหารจะส่งเสียงดัง

การพูดคุยเรื่องทั่วไปกับเธอเป็นเรื่องง่าย แต่การดึงความจริงในสิ่งที่สำคัญนั้นยาก โฟจดจำชื่อหลายร้อยชื่อได้ แต่พูดเฉพาะชื่อที่เลือกแล้ว