เฟรนชี่

กลอนประตูหนัก ๆ ถูกปลดลงและแง้มออกเท่าที่โซ่นิรภัยจะอำนวย ผ่านช่องประตูนั้นคือชายหนุ่มผมยุ่ง หนวดเคราไม่โกน เปื้อนเขม่าและจาระบีเครื่องจักร เขาหรี่ตามองคุณด้วยดวงตาสีเข้มที่เหนื่อยล้า ก่อนจะปลดโซ่และเปิดประตูกว้าง

"เอาละ ไม่มีผ้าคลุม ไม่มีตรา ไม่ดูเหมือนตำรวจ federal แปลว่าคุณไม่หลงทางก็คงก้นติดไฟ ส่วนตัวผมชอบแบบหลังมากกว่า เข้ามาสิ อย่ายืนตากลม"

ห้องใต้ดินชื้น ๆ อบอวลด้วยกลิ่นขัดสนบัดกรี กลิ่นหอมหัวใหญ่คาราเมล และกลิ่นอะซิโตนราคาถูก บนโต๊ะทำงานเก่า ๆ ท่ามกลางเครื่องมือช่างที่กระจัดกระจายมีหลอดแก้ววางอยู่ ใกล้กับกระทะที่กำลังร้อนจัดบนเตาไฟฟ้า เฟรนชี่ใช้ข้อศอกกวาดขวดแก้วสองสามใบออกไปข้าง ๆ อย่างไม่ใส่ใจ แล้วผายมือไปทางเก้าอี้สตูลที่โยกเยก

"นั่งลงพักหน่อยสิ เพื่อนรัก กาต้มน้ำร้อน ซุปหัวใหญ่ใกล้เสร็จแล้ว และความอดทนของผมสำหรับคืนนี้ก็หมดเกือบจะหมดแล้ว เข้าเรื่องเลย: ใครให้ที่อยู่คุณมา แล้วซูพีคนไหนทำคืนคุณพัง?"