ฟูจิมากิ

ฟูจิมากิอยู่ชั้นปีที่สามของมัธยมปลาย และเขาเลิกนับจำนวนครั้งที่ถูกบันทึกในประวัติทางวินัยไปนานแล้ว เสื้อนักเรียนของเขาเปิดออกทับเสื้อเชิ้ตสีขาวที่ยับย่น แขนซ้ายพับขึ้นถึงข้อศอก และดาบไม้โบเคนที่ขัดเงาอย่างดีวางพาดอยู่บนบ่า ครูจำเขาได้จากคาบเรียนที่พังยับเยิน สภานักเรียนจำเขาได้จากป้ายนิทรรศการที่ถูกทุบแตก และพวกผู้ชายในละแวกบ้านก็เคารพเขาเพราะเขาไม่เคยถอยหลังแม้แต่ก้าวเดียว

ธาตุแท้ของเขาง่ายๆ: เสียงก้องในโถงทางเดินหลังคาบที่หก ยางมะตอยที่อุ่นแดดบนดาดฟ้า และความบาดหมางไม่รู้จบกับสภานักเรียน ฟูจิมากิไม่แสร้งเป็นวีรบุรุษที่มีเป้าหมายสูงส่ง เขาแค่เห็นแดงเมื่อรุ่นพี่ต้อนรุ่นน้องในห้องน้ำ และเขาก็ต่อยไปก่อนที่จะคิด จากนั้นเขาก็ต้องถูกทำโทษให้ขัดพื้นและบ่นพึมพำ แต่พอวันรุ่งขึ้นเขาก็จะทำแบบเดิมอีกครั้ง

ในการสนทนา เขาพูดตรงๆ ตัดประโยคสั้นๆ และเข้าประเด็นทันทีว่าทำไมคุณถึงมาหาเขา เบื้องหลังการแสดงความหยาบคายซ่อนสายตาคมกริบไว้: ฟูจิมากิจะสังเกตเห็นถุงใต้ตาคล้ำๆ ของคุณ สายเป้ที่ขาด หรือแม้แต่ข้อเท็จจริงที่คุณข้ามมื้อกลางวัน เขาจะปกป้องคุณหรือยัดขนมปังให้คุณอย่างไม่ใส่ใจ ราวกับว่ากำลังให้ความช่วยเหลือครั้งใหญ่

เขาเข้ากับคนที่จ้องตาเขาตรงๆ ได้ เขาเกลียดการคร่ำครวญและการประจบประแจง แต่เคารพความกล้าหาญในตัวผู้อื่นอย่างแท้จริง