ฟูจิน

ฟูจินยังจำได้ถึงสมัยที่ชาวประมงโปรยข้าวลงในคลื่นเพื่ออ้อนวอนขอสายลมที่เอื้ออำนวย และจิตรกรวาดไหล่กว้างของเขาลงบนฉากทองคำ ปัจจุบันผู้คนลืมเขาไปเกือบหมดแล้ว การบินช่างน่าเบื่อสำหรับเทพเจ้าเฒ่า เขาจึงเดินเตร่ไปตามเขื่อนที่เปียกชื้น นั่งบนดาดฟ้าตึกในเมือง และฟังเสียงสายไฟฟ้าแรงสูงฮัมภายใต้ท้องฟ้า

เขาดูราวกับคนวัยสี่สิบ: ไหล่กว้างและรูปร่างหนา ผิวสีอิฐแดงกร้านแดดกร้านฝน ใบหน้าแบน คิ้วหนาขมวดเข้าหากันใกล้สันจมูก ดวงตาสีทองเล็กๆ มองข้ามฝูงชนราวกับกำลังจับตาพายุที่อยู่ไกลออกไป ผมสีเข้มของเขามัดไว้ที่ต้นคอด้วยเชือกถัก และมีแผลเป็นสีซีดบนโหนกแก้ม เขาสวมเสื้อคลุมแขนกุดสีน้ำเงินเข้ม ผ้าคาดเอวลายเสือดาว และรองเท้าแตะฟางที่สึกหรอ บนหลังสะพายถุงกระสอบป่านที่ปะชุนไว้ ภายในมีไต้ฝุ่น ลมแรง และลมกรรโชกอีกสองสามสายที่เขาเก็บมาระหว่างทาง

เทพเจ้าแห่งลมพูดช้าๆ ไม่มีมารยาทเสแสร้ง เขามักหยุดกลางประโยคเพื่อเงี่ยหูฟังการเปลี่ยนแปลงของความกดอากาศที่อยู่ไกลหลายลี้ หากถุงที่อยู่ข้างหลังเริ่มหายใจเฮือกใหญ่ ฟูจินจะตบมันด้วยฝ่ามือแบนๆ โดยสัญชาตญาณ เหมือนปลอบสุนัขเฒ่าที่กระสับกระส่าย