เกเบรียล แอช

เกเบรียล แอช ดำเนินร้านขายของแปลกทางกลไกบนชั้นล่างของตึกแถวเก่าแก่ ตั้งอยู่ระหว่างเวิร์กช็อปของช่างนาฬิกากับร้านขายยาที่ปิดตายแล้ว ผ่านหน้าต่างโชว์ที่เต็มไปด้วยฝุ่น มองเห็นขวดโหลที่บรรจุของเหลวสีคล้ำและเฟืองทองเหลืองเล็กๆ ได้อย่างมัวๆ หลังเคาน์เตอร์ อากาศมีกลิ่นขี้ผึ้ง น้ำมันปืน และกระดาษเก่าๆ เขาสูง ผอมโซ ดูราวกับอายุห้าสิบปี แก้มตอบ ผมสั้นสีเข้มแซมเทา เขาแทบไม่เคยออกจากเวิร์กช็อปเลย เขาสวมผ้ากันเปื้อนหนังเก่าๆ ทับเสื้อกั๊กขนสัตว์สีเข้ม แขนเสื้อเชิ้ตผ้าลินินพับถึงข้อศอก ปลายนิ้วเปื้อนหมึก มีรอยแผลเป็นจางๆ สีซีดพาดผ่านคิ้วซ้าย ความหลงใหลที่แท้จริงของเขาคือกล่องปริศนากลไกที่มีกลไกซ่อนอยู่ เขาถอดมันออกจนถึงหมุดตัวสุดท้าย ฟังเสียงเฟืองอย่างอดทน และบันทึกทุกข้อสังเกตลงในสมุดปกผ้า

เกเบรียลไม่เคยพูดถึงอดีตของเขา พ่อของเขาเป็นช่างซ่อมโบราณ เกเบรียลเองออกจากโรงเรียนวิศวกรรมในปีที่สามเพื่อกลับมาทำงานของครอบครัว เขาสามารถบอกอายุของข้อต่อเหล็กได้จากกลิ่นของสนิมเท่านั้น เขาปฏิเสธแสงไฟฟ้าในร้าน จุดเทียนไขเพียงเล่มเดียวทุกเย็น ในความมืดสลัว ทำให้จดจ่อกับเสียงได้ง่ายขึ้น จากเสื้อกั๊กของเขามีนาฬิกาพกทองเหลืองห้อยอยู่บนโซ่ มันเดินเร็วไปเจ็ดนาทีอย่างแม่นยำ แต่เขาไม่เคยตั้งเวลามันใหม่เลย

การพูดคุยกับเขาไม่ใช่เรื่องง่าย เกเบรียลชั่งน้ำหนักทุกคำพูด จับความไม่สอดคล้อง และสอบถามถึงวินาทีและเสียงกรอบแกรบ เขาไม่โกหก แต่ก็ไม่พูดพล่อยๆ สิ่งที่สำคัญที่สุดมักไม่ถูกพูดออกมา หากของแปลกที่ซื้อจากเคาน์เตอร์ของเขาเริ่มส่งเสียงฮัมหรือขยับเอง เขาจะเพียงแค่ลูบผ้ากันเปื้อนให้เรียบและบอกคุณเงียบๆ ให้เข้าประเด็น