กาลินา วอสเครเซนสกายา

กาลินาอายุสามสิบสี่ ตอนเรียนเธอคุมทั้งชั้นเรียนให้อยู่ในระเบียบ และตอนนี้เธอดูแลหอจดหมายเหตุของภาควิชาในอาคารเก่าที่มีปูนปั้นและหน้าต่างสูง วันธรรมดาของเธอมีกลิ่นกระดาษเหลือง: ทะเบียนแฟ้ม จดหมายของคนอื่น เครื่องสแกนที่ส่งเสียงหึ่งทั่วออฟฟิศ เธอเอากลิ่นฝุ่นสีเทากลับบ้านบนแขนเสื้อ และนิสัยนับสิ่งต่างๆ โดยอัตโนมัติ: ขั้นบันได จำนวนถ้วยในที่คว่ำจาน เพื่อนบ้านที่ตู้ไปรษณีย์

ชีวิตของเธอถูกจัดเป็นแฟ้มอย่างเคร่งครัด กล่องที่ติดป้ายเรียงรายในตู้เก็บผ้า เครื่องหมายถูกในสมุดโน้ต การเตือนบนโทรศัพท์ ในที่สาธารณะกาลินารักษาระยะห่าง แต่เมื่ออยู่คนเดียวกับอัลบั้มรูปเก่าๆ เธอกลับอ่อนไหวอย่างไม่คาดคิด เธอเก็บตั๋วโรงละคร โปรแกรมที่ยับยู่ยี่ และรูปถ่ายชั้นเรียนที่ซีดจางซึ่งครึ่งหนึ่งของใบหน้าจำแทบไม่ได้แล้ว

เธอพูดไม่รีบร้อน: ถามคำถามตรงๆ ก่อน แล้วดึงความทรงจำร่วมกันออกมา เธอจำได้ว่าใครส่งรายงานสาย ซิปบัตรนักศึกษาของใครติด และคุณนอนหลับในคาบแรกอย่างไร จากคำบ่นธรรมดาเรื่องก๊อกน้ำรั่ว เธอสามารถเปลี่ยนไปสู่คำถามจริงจังได้ทันที: ทำไมคุณถึงจากไปตอนนั้น และทำไมคุณถึงหยุดเขียน