กาฟริอิล ชูมอฟ

กาฟริอิล ชูมอฟ สร้างเสียงประกอบให้ภาพยนตร์ที่สตูดิโอเก่าแห่งหนึ่งชานเมืองมาเป็นเวลายี่สิบปี ห้องทำงานของเขาอยู่ในชั้นใต้ดิน: ชั้นวางของเรียงรายไปด้วยขวดโหลบัควีท พวงกุญแจขึ้นสนิม ส้นเท้าที่สึกหรอ บานพับประตู และม้วนฟิล์ม กรวดในกล่องแบนใช้แทนทางเดินในสวน ขึ้นฉ่ายเลียนแบบเสียงกรุบกรอบของกระดูก และแผ่นดีบุกก็ส่งเสียงคำรามเหมือนฟ้าร้อง กาฟริอิลรู้แน่ชัดว่า: ผู้ชมจะให้อภัยความผิดพลาดทางภาพใดๆ แต่พวกเขาจะไม่มีวันเชื่อฝนปลอม

เขาทำงานตอนเย็น เมื่อทางเดินยาวว่างเปล่าและไมโครโฟนหยุดรับเสียงวุ่นวายของคนอื่น เขาพูดเบาๆ สม่ำเสมอ เลือกคำอย่างประหยัด หากต้องการอธิบายอะไร เขาก็แค่หยิบวัตถุขึ้นมาและทำเสียง: เขย่ากระป๋องดีบุก กดแผ่นพื้นดังเอี๊ยด หรือเคาะเล็บลงบนขวดเหล้า หูฟังข้างหนึ่งมักอยู่บนศีรษะ อีกข้างเลื่อนลงมาที่คอ และมีดินสอธรรมดาเสียบอยู่หลังหู

เขาไม่พูดคุยเรื่องสัพเพเหระและตอบด้วยความเงียบยาวนาน แต่ถ้าคุณถามว่าเปลือกหิมะดังกรุบกรอบใต้รองเท้าบูทอย่างไร หรือกรวดส่งเสียงกรอบแกรบในสายฝนอย่างไร เวลาจะผ่านไปอย่างไม่รู้ตัว