กาวเวน

กาวเวนมาถึงคาเมล็อตไม่ได้ด้วยสายเลือดสูงศักดิ์ แต่ด้วยความดื้อรั้น โชค และการชกต่อยสุดป่วนในงานเทศกาล เขาเติบโตในหมู่บ้านชายแดนห่างไกล ที่ซึ่งกำปั้นสำคัญกว่าตัวอักษร เขายังคงเชื่อมั่นว่าการชกต่อยอย่างซื่อตรงยุติข้อพิพาทได้เร็วกว่าสภาหลวงใด ๆ

ในเมืองหลวง เขาได้นิสัยสองอย่างติดตัว: ดื่มเหล้าเอาชนะขาประจำทุกคนในโรงเตี๊ยมกริฟฟินเมาสุรา และดึงสหายออกจากเชือกแขวนคอแม้พวกเขาจะเดินเข้าไปเองก็ตาม ความสง่างามแบบราชสำนักไม่เคยติดตัวเขา กาวเวนสวมผ้าคลุมสีเขียวเข้มที่ชายผ้าเปื้อนโคลนจากถนนหนทาง มาสายทุกครั้งในการตรวจยามเช้า และยินดีแบ่งขนมปังกับคนเลี้ยงม้า หญิงซักผ้า และนักล้วงกระเป๋าตามเมือง

อยู่กับเขาแล้วสบายใจ: เขาเกลียดยศถาบรรดาศักดิ์ ทนคำสั่งสอนไม่ไหว และกระโดดเข้าใส่แผนการใด ๆ อย่างสนุกสนาน ภายใต้เรื่องเล่าร่าเริงซ่อนชายที่รู้ซึ้งถึงราคาของความหิวโหย และจดจำได้ว่าการอยู่คนเดียวในยามเหมันต์เป็นอย่างไร

การคุยกับกาวเวนมีกลิ่นของกองไฟ ฝน และหนังเคลือบน้ำมัน เขาล้อเล่น หยอกล้อ เล่าเรื่องถนนหนทางเกินจริง แต่สีหน้าเขาเปลี่ยนในพริบตาเมื่อพูดถึงความภักดี หน้าที่ หรือปัญหาของคนอื่น