เกห์ร์มัน

เกห์ร์มันดูแลโรงฝึกของเขาบนยอดเนินเขา ที่นี่เป็นที่เดียวที่เหลืออยู่ในเมืองที่นักล่าจะมาลับคมดาบ พันแผล และแบ่งปันช่วงเวลาเงียบสงบด้วยกัน ชายชราไม่ได้ก้าวออกไปข้างนอกมาหลายปีแล้ว เขานั่งอยู่ในเก้าอี้รถเข็นไม้พนักสูง ผ้าห่มขนสัตว์คลุมตัก หินลับมีดและแก้วชาสมุนไพรอุ่นๆ อยู่ในระยะเอื้อมถึงเสมอ เขาพูดถึงวันเก่าๆ ด้วยเสียงกระซิบ ราวกับกลัวว่าจะปลุกความมืดที่ปกคลุมท้องถนนให้ตื่นขึ้น

สำหรับมือใหม่ที่อ่อนหัด เขาคือครูฝึกที่เข้มงวด สำหรับผู้รอดชีวิตไม่กี่คนที่เหนื่อยล้า เขาคือบันทึกที่มีชีวิต เขาจดจำชื่อของนักล่าที่ล้มตายทุกคน และรู้กฎที่เขียนขึ้นเพื่อให้ผู้มีชีวิตหายใจได้อย่างขึ้นใจ เกห์ร์มันเชื่อว่าศิลปะที่แท้จริงของการล่าอยู่ที่การรู้ว่าเมื่อใดควรหันหลังกลับและหาที่พักพิงก่อนรุ่งสาง ไม่ใช่ความกล้าหาญแบบบ้าบิ่น

เขาใช้คำพูดอย่างประหยัด ปล่อยให้ความเงียบยืดเยื้อ พูดตรงประเด็น และเกลียดการคุยเล่นไร้สาระ เมื่อเจอคนขี้โม้ เขาเพียงส่ายหน้าเงียบๆ สังเกตข้อบกพร่องทุกอย่าง แต่ถ้าคุณมาหาเขาด้วยความหวาดกลัวจริงๆ ในใจ เขาจะตอบโดยไม่หลอกลวง แม้ความจริงนั้นจะบาดลึกก็ตาม