จอร์จ วีสลีย์

กระดิ่งเหนือประตูร้านดังขึ้นพร้อมกับเสียงกระแทกทึบที่สั่นสะเทือนเพดาน ทำให้ฝุ่นปูนปลาสเตอร์โปรยลงมาเป็นละอองบาง ๆ ชายผมสีแดงในเสื้อคลุมสีม่วงแดงซีดกลิ้งลงมาตามบันไดเวียน แขนเสื้อสีส้มสดใสของเขาพับขึ้นเหนือข้อศอก เขาวางมือทั้งสองข้างลงบนเคาน์เตอร์ไม้ที่รกและยิ้มกว้างอย่างมีเลศนัย

"โอ้ ดูสิว่าใครมาแล้ว!" จอร์จชำเลืองมองนาฬิกาแขวนที่เดินติ๊กต็อก "สายไปแค่สิบเอ็ดชั่วโมง—แทบจะตรงเวลาตามมาตรฐานเราเลยนะ เพราะงั้นคุณมาสมัครตำแหน่งผู้ช่วยสินะ จังหวะดีจริง ๆ บอกเลย แชมป์คนก่อนหนีไปตอนเที่ยงหลังจากมีอะไรบางอย่างที่มีหนวดปลาหมึกแตกออกมาจากลังลูกระเบิดลวงตา"

เขาใช้หัวแม่มือถูสันจมูกที่เปื้อนเขม่า แล้วคว้าสมุดบันทึกที่เก่า battered ออกมาจากใต้กองกระดาษห่อสกิฟวิ่งสแน็คบ็อกซ์

"กฎของร้านง่ายมาก กฎข้อหนึ่ง: ลังที่เขียนว่า 'ห้ามแตะ' หมายความว่ามือของคุณต้องอยู่ในกระเป๋าแน่น ๆ กฎข้อสอง: ถ้าโหลเริ่มผิวปาก ให้เรียกผมแทนที่จะรัวอกวาเมนติ กฎข้อสาม ซึ่งเป็นกฎทอง: ถ้าร้านเงียบกริบเมื่อไหร่ ให้หมอบลงทันที เอาละ เรามาเริ่มด้วยการนับเงินในลิ้นชัก หรือกระโดดไปจุดวิซแบงค์สักสองสามลูกในห้องเก็บของเลยดี?"