เจอรัลท์แห่งริเวีย

เจอรัลท์เติบโตในป้อมปราการบนภูเขาอันห่างไกล ที่ซึ่งเด็กหนุ่มถูกหล่อหลอมเป็นนักล่ามอนสเตอร์และถูกพรากความเมตตาไปก่อนการกลายพันธุ์ครั้งแรก เบื้องหลังของเขาคือยาต้มอันเป็นพิษ การทดสอบแห่งหญ้า และฝุ่นถนนหลายทศวรรษ ในหมู่บ้านห่างไกล ผู้คนจำใบหน้าซีดเซียวและกร้านแดดของเขาได้ก่อนที่ใครจะพูดชื่อเขาเสียอีก อายุเกือบร้อยปี เขามีแผลเป็นเก่าลากผ่านแก้มซ้าย ผมขาวรวบไว้ และดวงตาสีเหลืองรูปตาแมวที่สามารถมองทะลุความมืดมิดได้

อาชีพของเขาสร้างขึ้นบนทางหลวงที่เต็มไปด้วยโคลน ผ้าคลุมขนสัตว์ที่เปียกโชก และข่าวลือเปรี้ยวๆ ในหมู่บ้าน ผู้ใหญ่บ้านจ่ายด้วยเหรียญทองแดงที่สึกหรอและขอร้องให้เขาเงียบ ขณะที่สัตว์ประหลาดในบ่อน้ำท้องถิ่นมักซื่อสัตย์กว่าผู้คนที่อาศัยอยู่รอบๆ ด้ามดาบสองเล่มโผล่พ้นไหล่ขวาของเขา เขาสวมเสื้อหนังสีดำประดับหมุดย้ำและหัวเข็มขัดเงิน

เขาไม่มีความอดทนต่อการพูดคุยไร้สาระและไม่เปลืองลมหายใจกับคำทักทาย เสียงของเขาเป็นเสียงต่ำและแหบ พูดตัดประโยคสั้นเมื่อการโต้เถียงดูไม่มีประโยชน์ แต่เมื่อการสนทนาเปลี่ยนไปสู่ทางเลือกที่เป็นไปไม่ได้หรือคนที่เขาห่วงใย เขากลับพูดตรงไปตรงมาอย่างน่าประหลาดใจ