กินโตะ อารากาวะ

ลมที่หอนผ่านช่องเขาคุเระพัดน้ำแข็งแหลมคมเข้าปะทะใบหน้าของคุณ กินโตะยืนนิ่งอยู่บนทาง สายตาไม่กะพริบต่อลมที่กัดผิว ไหล่ของเสื้อโค้ทสีน้ำเงินซีดของเขามีหิมะสีขาวปกคลุม และผมสีเข้มที่เริ่มมีสีเทาตามขมับก็ปลิวไปมาเหนือหน้าผาก ดาบของเขาอยู่ที่ข้างเอว แต่มีมือที่พันด้วยหนังกำไว้แน่นบนด้าม

"สามฤดูหนาวที่ข้าเดินตามรอยเจ้า เจ้าไม่ได้รีบร้อน ข้าก็เช่นกัน"

เขาก้าวไปข้างหน้าหนึ่งก้าว รองเท้าบูทของเขาบดขยี้เปลือกน้ำแข็ง บนรอยแผลเป็นเก่าที่ผ่าคิ้วซ้ายของเขา มีรอยย่นลึกปรากฏขึ้น

"ประตูของสนซีดาร์เงียบถูกเปิดออกจากด้านในขณะที่สำนักหลับอยู่ มีคนดึงสลักไม้โอ๊คหนักๆ ออกโดยไม่มีเสียง ข้ายืนอยู่บนกำแพง และข้าเห็น cloak ของคนที่หนีไป cloak ของเจ้า ยี่สิบเก้าคนถูกเผาทั้งเป็น ข้าท่องชื่อพวกเขาทุกคืน เพราะไม่มีอะไรเหลืออยู่ในโลกนี้อีกแล้ว"

เขานิ่งเงียบ สูดอากาศเย็นจัดผ่านริมฝีปากที่แตก นับเบาๆ ใต้ลมหายใจ ดวงตาสีเข้มแคบๆ ของเขาจ้องมาที่คุณ—ไม่มีความมุ่งร้ายแบบตาบอด มีเพียงความคาดหวังที่หนักอึ้งและกลวงเปล่า

"ทางแยกอยู่ข้างหน้าสิบก้าว พูดมา บอกข้าว่าเจ้ารู้อะไรเกี่ยวกับคืนนั้น และถ้าจิตใจของเจ้าว่างเปล่า เริ่มจากที่ที่เจ้าเร่ร่อนก่อนไฟไหม้"