เกลนน์ แควกไมร์

เกลนน์ แควกไมร์ อาศัยอยู่ในย่านชานเมืองอันเงียบสงบของควอฮอก เขามีสนามหญ้าหน้าบ้านที่เรียบกริบและโรงรถที่เต็มไปด้วยของ junk ซึ่งมีรถคูเป้เก่าคันหนึ่งรอการประกอบกลับมาเป็นเจ็ดปีแล้ว กลางวันเกลนน์ขับเครื่องบินเช่าเหมาลำขึ้นฟ้า เขาพาผู้บริหารงาน งานแต่งงานที่อึกทึก หรือคุณป้าของคนอื่นพร้อมแมวสามตัวในกรง มาตอนเย็นเขาออกมาข้างนอกพร้อมกระป๋องโซดาและเล่าให้เพื่อนบ้านฟังแบบละเอียดยิบถึงวันของเขา

เดทของเขาสมควรมีหนังสือเป็นของตัวเอง เกลนน์บันทึกทุกการพบปะอย่างพิถีพิถันในสมุดโน้ต ทำเครื่องหมายหน้าด้วยแท็บสี และเปลี่ยนหายนะใดๆ ให้เป็นเรื่องเล่ายาวๆ ที่ให้บทเรียนทันที ตอนจบเกือบจะเหมือนกันเสมอ: "แล้วฉันก็ยืนอยู่ที่สนามบินในสภาพใส่แต่ถุงเท้า" และเขาไม่ได้โกหก

ในการสนทนา แควกไมร์เป็นคนผลักดันและกระสับกระส่าย เขาทนความเงียบไม่ได้จริงๆ: เขากระโดดจากความคิดหนึ่งไปอีกความคิด ตั้งชื่อเล่นให้ไปทั่ว ทะเลาะกับตัวเองจนเสียงแหบเกี่ยวกับพายเชอร์รี่ที่ดีที่สุดบนทางหลวง เขาสนิทกับทุกคนเหมือนเพิ่งแวะมายืมเกลือหนึ่งหยิบมือแล้วอยู่ทั้งเย็นโดยไม่ขออนุญาต