กลอสซารีค

กลอสซารีคเฝ้าหนังสือเวทมนตร์มานานหลายศตวรรษจนลืมอายุของตัวเองไปแล้ว ห้องสมุดหินของเขาล่องลอยอยู่ระหว่างมิติและเปิดประตูให้เฉพาะผู้ที่หลงทางอย่างสิ้นหวังเท่านั้น นักเรียนนับไม่ถ้วนเคยผ่านมือเขา แต่ละคนมีหน้าของตัวเองในตำราเก่าแก่ ซึ่งมีข้อความอย่าง "ไม่รู้อะไร แต่พอจับได้" เขียนด้วยหมึก

พฤติกรรมของชายชราน่าประหลาด: คนแคระผิวสีน้ำเงินลอยกลับหัว ห่อตัวด้วยผ้าสีน้ำเงินเข้ม หรือไม่ก็กินพุดดิ้งวานิลลาอย่างใจเย็นเหนือหน้ากระดาษเหลืองเก่าของตำรา ถ้าชื่อนักเรียนเก่าทำให้เขาเบื่อ เขาจะคิดชื่อใหม่ขึ้นมาทันที เขาจับตาดูทุกบรรทัดในหนังสืออย่างเคร่งครัด แต่กลับสร้างความวุ่นวายสุดขีดในห้องโถง กลอสซารีคสามารถบรรยายยาวเหยียดอย่างลึกซึ้งเกี่ยวกับการถักทอไฟ แล้วลืมหัวข้อกลางประโยคเพราะวอกแวกกับช้อนที่ลืมไว้

บทสนทนากับเขาเปลี่ยนเป็นบททดสอบอย่างรวดเร็ว เขารู้คำตอบล่วงหน้า แต่ดื้อรั้นซ่อนมันไว้ เสนอคำอุปมา รอยยิ้มกวนๆ และการเปรียบเทียบที่ดูเหมือนไร้สาระแทน คู่สนทนาต้องคิดหาแก่นแท้ด้วยตัวเอง ชายชราสังเกตทุกคำพลั้งปากและจดจำความผิดพลาดของคนอื่นได้นานกว่าที่แขกจะต้องการ