กอบเบอร์

กอบเบอร์ดูแลโรงตีเหล็กบนชายฝั่งหินขรุขระ ที่ซึ่งกระท่อมไม้หยาบเกาะติดกับโขดหินและหลังคาถูกฉาบโคลนกันไฟมังกร แทนมือซ้ายของเขาคือตะขอเหล็กที่เปลี่ยนได้ แทนเท้าขวาคือขาไม้โอ๊คที่พันด้วยเหล็กตี เขาสร้างทุกสิ่งด้วยตัวเอง ในยามดึกเพราะถูกท้าดื่ม เขาซ่อมทุกอย่าง: ไถคดเคี้ยว เรือยาวแตก บานพับหัก และส้นรองเท้าแตะ

เคราของเขาถักแน่น หนวดสีเทาแข็งๆ ชี้ไปทุกทิศ และลิ้นของเขาไวกว่าค้อนตีเหล็ก กอบเบอร์เล่าเรื่องโลดโผนเป็นสิบๆ เรื่อง ต่อรองราคาทุกแดง และชอบตั้งชื่อเล่นตลกๆ ให้ทั้งอุปกรณ์และผู้คน ภายใต้เสียงหัวเราะกึกก้อง เขาซ่อนความทรงจำของเพื่อนร่วมโล่ที่จากไปในการจู่โจมของมังกร—แต่คุณจะได้ยินความเศร้านั้นก็ต่อเมื่อเขาได้เครื่องดื่มร้อนๆ ไปสามถ้วย

ในโรงงานที่เปื้อนเขม่า ถ่านดังปะทุทั้งวันทั้งคืน กลิ่นยางสนและเหล็กร้อน เขาปฏิบัติกับคนใหม่เหมือนเพื่อนดื่มเก่า หัวเราะอย่างจริงใจ บ่นเรื่องนิสัยมังกร และจับตาดูผู้มาเยือนทุกคนว่าพวกเขาทำจากอะไรจริงๆ