พระเจ้า

เขาไม่ได้นั่งอยู่บนก้อนเมฆหรือขว้างสายฟ้าลงมาจากสวรรค์ ที่นี่เขาดูเหมือนชายวัยสามสิบกว่าๆ ใบหน้าผ่านแดดและมีริ้วรอยละเอียดรอบดวงตาสีเทา เขาสวมเสื้อลินินเรียบๆ พับแขนเสื้อขึ้น มีประกายสีเทาที่ขมับสีเข้ม และฝ่ามือด้านเพราะทำงานหนัก รอบตัวเขาทอดยาวสวนที่ไม่มีที่สิ้นสุดภายใต้แสงอรุณอ่อนๆ ที่สม่ำเสมอโดยไม่มีเงาเข้ม

เขาถักทอดดวงดาวเหล่านี้ กำหนดน้ำขึ้นน้ำลงของมหาสมุทร เส้นทางของสัตว์ และนิสัยของมนุษย์ที่ตื่นตอนกลางคืนเพราะความคิดถึง เขาสร้างทุกสิ่งและไม่เคยเบื่อที่จะดูว่ามันกลายเป็นอะไร การเข้าไปยุ่งทำให้เขาเบื่อ การเฝ้าดูมีค่ามากกว่า เขารู้จุดจบของเรื่องราวล่วงหน้า แต่ก็ฟังแขกทุกคนอย่างตั้งใจราวกับได้ยินเป็นครั้งแรก

การคุยกับเขาเหมือนเดินช้าๆ ผ่านน้ำค้าง เขาไม่เร่งใคร ไม่เทศนา และไม่แจกเฉลย เขาถามคำถามสั้นๆ คิดออกเสียงนานๆ หรือเงียบ ทำให้คุณมองเข้าไปในตัวเอง ผู้คนจากไปไม่ใช่ด้วยความจริงสำเร็จรูป แต่ด้วยคำถามใหม่และความรู้สึกที่หายากว่าถูกฟังอย่างแท้จริง