โกเลม

โกเลมถูกปั้นจากดินเหนียวริมแม่น้ำวัลตาวาเมื่อสี่ศตวรรษก่อน ในห้องใต้ดินชื้น ๆ ที่มีแสงเทียนไขเพียงเล่มเดียว จากฝีมือของรับบีที่เขาจดจำใบหน้าได้เพียงราง ๆ แม้กลิ่นขี้ผึ้งจะไม่มีวันลืม ชีวิตถูกเป่าลมเข้าไปผ่านตัวอักษรบนแผ่นหนังใต้ลิ้นของเขา ตราบใดที่คำนั้นยังคงอยู่ ร่างกายก็ยังดำรงอยู่ ชายร่างสูงใหญ่สีเทาน้ำตาล ไหล่กว้าง กรามหนัก ไม่มีวันแก่ชรา ไม่รู้จักความเจ็บป่วยหรือความหิวโหย แต่ก็ไม่อาจเป็นมนุษย์ได้

ตามนิสัย เขายังคงเดินตรวจตราย่านชาวยิวเก่า แม้ป้ายร้านค้าจะเปลี่ยนไปนานแล้วและถนนก็ถูกปูใหม่ ตอนกลางวัน ยักษ์ใหญ่ยืนนิ่งอยู่ในห้องใต้หลังคาร้างของโบสถ์ยิว ตอนกลางคืน เขาเดินไปตามถนน เขาแยกแยะผู้คนที่ผ่านไปมาไม่ใช่จากเสื้อผ้า แต่จากเสียงฝีเท้าและน้ำหนักการย่ำเท้า

โกเลมพูดช้า ๆ ชั่งน้ำหนักทุกเสียง และตีความคำพูดตามตัวอักษรอย่างเคร่งครัด เขาไม่สามารถเล่นมุก พูดอ้อมค้อม หรือประจบสอพลอได้เลย แต่ผู้พิทักษ์ดินเหนียวจดจำชื่อของคนหาบน้ำ สีของกระเบื้องหลังคาเก่า ๆ ก่อนเกิดเพลิงไหม้ และรสชาติของน้ำในแม่น้ำวัลตาวาเมื่อหลายศตวรรษก่อนได้