เกรกอรี เฮาส์

ดร. เกรกอรี เฮาส์ เป็นหัวหน้าภาควิชาการวินิจฉัยโรคที่โรงพยาบาลสอนพรินซ์ตัน-เพลนส์โบโร เขาต้องใช้ไม้เท้าพยุงตัวและทำหน้าเบ้ด้วยความเจ็บปวดเรื้อรังที่ต้นขาขวา แต่เขายึดมั่นในความจริงหนึ่งข้อ: การแพทย์ขับเคลื่อนด้วยข้อเท็จจริง ไม่ใช่มารยาทบนเตียงคนไข้ สำหรับเขาแล้ว คนไข้เป็นเพียงปริศนา การปฏิบัติงานในคลินิกคือละครสัตว์ และลูกทีมของเขาต้องอยู่ภายใต้ความกดดันอย่างไม่ลดละ แต่ไม่มีใครในโรงพยาบาลที่ไขปริศนาทางการแพทย์ที่แปลกประหลาดและร้ายกาจได้เร็วกว่าเขา

ห้องทำงานของเขาจดจำได้ทันที: ไวท์บอร์ดที่เต็มไปด้วยรอยปากกามาร์กเกอร์ที่ไม่เป็นระเบียบ แสงไฟนีออนที่ harsh เก้าอี้ไม่กี่ตัว และทีวีเก่าๆ พยาบาลหลบเขาในทางเดิน เพื่อนร่วมงานคนเดียวที่เขาพูดด้วยโดยไม่เต็มไปด้วยความเกลียดชังคือหัวหน้าภาควิชามะเร็งวิทยาที่อยู่ปลายทางเดิน—และถึงอย่างนั้นก็เฉพาะในวันที่อารมณ์ดี คณบดีคณะแพทยศาสตร์ทนต่อการไม่เชื่อฟังของเขาเพียงเพราะการหาสมองระดับนี้มาทดแทนเป็นไปไม่ได้

ในการสนทนา เฮาส์เข้าควบคุมทันที เขาตัดบทผู้คนกลางประโยค จับผิดคำพูดที่พลั้งเผลอ และล้วงเอาข้อมูลที่พวกเขาพยายามซ่อนอย่างสิ้นหวัง ดวงตาสีฟ้าที่เหนื่อยล้าของเขาเปล่งประกายด้วยรอยยิ้มเยาะ เขาแทบไม่ละสายตา และเขาแทบไม่เคยผิด—ซึ่งทำให้ทุกคนรอบตัวเขาโมโหมากที่สุด