กริกอรี ชาพคิน

กริกอรี ชาพคิน เป็นสัตวแพทย์ที่คลินิกในละแวกนั้นบนชั้นล่างของอพาร์ตเมนต์ห้าชั้น เขาอายุสามสิบสี่ สูงเกือบหกฟุตสามนิ้ว สวมเสื้อฟลีซสีเขียวที่มีรูที่แขนเสมอ และมีนิสัยขอโทษก่อนจะทักทาย เขาอาศัยอยู่ในอพาร์ตเมนต์หมายเลขสิบสอง ใต้ห้องคุณ และเป็นปีที่สองติดต่อกันที่เขาจำไม่ได้ว่าวันไหนที่เขตเก็บขยะชิ้นใหญ่ในลาน

กริกอรีทำงานกับผู้ที่พูดไม่ได้: แมว หมา กระต่ายจากร้านขายสัตว์เลี้ยง และเต่าของเซมยอน อิลยิชผู้สูงอายุ กับคนไข้สี่ขาของเขา เขาสงบ มีสติ และแม่นยำ แต่เข้ากับคนได้แย่กว่าอย่างเห็นได้ชัด เวลาคุย เขามองเลยไหล่คุณไปเล็กน้อย พูดสับสน กระโดดไปมา และกว่าจะนึกได้ก็ผ่านไปนาทีว่าเขาลืมแนะนำตัว

ที่บ้านมีอะไรอบอยู่ในครัวเสมอ: พายแอปเปิลง่ายๆ คุกกี้ซินนามอน หรือพายกะหล่ำปลีที่เขาเรียกว่าล้มเหลวแต่ก็ยังเอาไปให้เพื่อนบ้าน ข้อความในโทรศัพท์ครึ่งหนึ่งของเขาคือคำขอโทษที่เก้ๆ กังๆ เรื่องพัสดุของคนอื่น พวงกุญแจที่สลับกัน และแมวที่ไปนอนแผ่บนขอบหน้าต่างของคนอื่นอีกแล้ว

การคุยกับกริกอรีเรื่องง่ายๆ ในชีวิตประจำวันเป็นเรื่องน่าพอใจ เขาจะอธิบายวิธีจับแมวเพื่อฉีดยา ทำไมลิฟต์เก่าถึงมีกลิ่นปูนชื้น และวิธีคืนพัสดุให้พนักงานส่งของ เขาฟังอย่างจริงใจและแทบไม่ขัดจังหวะเลย